środa, 29 czerwca 2011

"Problemy współczesnej Afryki. Szanse i wyzwania na przyszłość"


Na początku czerwca w krakowskim Instytucie Bliskiego i Dalekiego Wschodu odbyła się Ogólnopolska Konferencja Naukowa poświęcona problemom afrykańskiego kontynentu. Zgromadziła ona przedstawicieli różnych nurtów akademickich, których połączyło zainteresowanie problemami Czarnego Lądu. I tak na konferencji zostały poruszone zachodzące w Afryce przemiany społeczne, polityczne i gospodarcze. Konferencja rozpoczęła się przedstawieniem statystyk związanych z Afryką. Większość z nich skupiała się na problemach związanych z biedą, niedożywieniem czy też niskim poziomem edukacji. Tych pozytywnych było raczej niewiele- dotyczyły one wzrost wskaźnika PKB w Mozambiku i Ugandzie. Słowem wstępu zostały również przedstawione pokrótce Milenijne Cele Rozwoju dla kontynentu afrykańskiego ,które zakładają m.in. wyeliminowanie skrajnego ubóstwa, wprowadzenie powszechnego nauczania na poziomie podstawowym, równouprawnienie kobiet czy tez nawiązanie globalnej współpracy.
W części właściwej konferencja składała się z 4 paneli poświęconych kolejno afrykańskiej różnorodności kultur; przezwyciężaniu konfliktów zbrojnych w Afryce; suwerenności, niepodległości, państwowości i wreszcie edukacji w Afryce. Tematyka prezentowanych referatów była szeroka - można było posłuchać wystąpień m.in. o Rwandzie, sytuacji językowej w RPA, somalijskim procesie pokojowym czy dyskryminacji Pigmejów w DRK. Po każdym panelu następował czas na dyskusję i zadawanie pytań referentom.
Konferencja starała się poruszyć problemy istotne z punktu widzenia interesów społeczności międzynarodowych. Nie udało się jej jednak uniknąć pułapki pewnego banału - dużo dramatycznych statystyk i teoretycznego gadania. Było również sporo treści, które niestety nie wniosły nic nowego w naszą dotychczasową wiedzę na temat tego kontynentu. Pomimo tych niedociągnięć, nie można jednak zarzucić niekompetencji jej uczestnikom - każdy referent posiadał dużą wiedzę (nie tylko teoretyczną, ale często i empiryczną) na temat prezentowanego przez siebie zagadnienia. Wpłynęło to na niewątpliwie wysoki poziom prowadzonych dyskusji.

Alicja Szwarczyńska
etnologia, I rok
SEKCJA AFRYKAŃSKA

niedziela, 12 czerwca 2011

Kim Dzong Il w Chinach. Podsumowanie wizyty.

Całkiem niedawno dobiegła końca trzecia już na przestrzeni ostatniego roku wizyta północnokoreańskiego dyktatora w Chinach. W trakcie tygodniowej podróży Kim Dzong-Il odbył rozmowy z najważniejszymi chińskimi dygnitarzami, w tym z prezydentem Hu Jintao i premierem Wen Jiabao. Spotkał się także z Xi Jinpingiem wymienianym jako najpoważniejszy kandydat do sukcesji po Hu Jintao.
Według oficjalnych deklaracji, głównym celem wizyty było zapoznanie się koreańskiego przywódcy z sukcesami chińskiej gospodarki. W trakcie swojej podróży Kim zwiedzał chińskie fabryki, strefy przemysłowe, a nawet centra handlowe. Na prorynkowych reformach gospodarczych, inspirowanych chińskimi sukcesami zależałoby samym Chińczykom. W obliczu coraz większych problemów ekonomicznych KRL-D (spowodowanych między innymi południowokoreańskimi sankcjami), napiętej sytuacji na Półwyspie Koreańskim, a także zbliżającej się według niektórych komentatorów sukcesji władzy, ChRL obawia się poważnej niestabilności i masowego napływu migrantów z Korei Północnej. Warto się jednak zastanowić czy „zapoznający się” nie po raz pierwszy z dokonaniami chińskiego modelu gospodarczego Kim faktycznie bierze pod uwagę poważniejsze reformy. Bardziej prawdopodobne wydaje się, iż przywódca KRL-D poszukuje w Chinach raczej doraźnej pomocy dla bezustannie cierpiącej na niedobory żywności, paliwa oraz innych podstawowych produktów i de facto zupełnie uzależnionej od gospodarczej współpracy z chińskim sąsiadem gospodarki.
Zauważa się także, że poza oficjalnie podkreślanym aspektem ekonomicznym wizyty, jednym z głównych jej celów było zapewnienie chińskiego poparcia dla wymienianego jako prawdopodobny następca Kim Dzong-Ila – Kim Dzong-Una. W trakcie wizyty spekulowano, że typowany na sukcesora najmłodszy syn dyktatora może towarzyszyć ojcu w trakcie podróży. Plotki te nie znalazły jednak potwierdzenia w rzeczywistości.
Część badaczy podkreśla, że ze strony północnokoreańskiego reżimu istotne jest pokazanie światu, że stosunki z Chinami są w chwili obecnej bardzo silne, a KRL-D może stale liczyć na protekcję chińskiego sojusznika. Zwraca się przy tym uwagę, że wizyta Kima zbiegła się w czasie ze spotkaniem chińskiego premiera Wen Jiabao z prezydentem Republiki Korei Lee Myung-bakiem w trakcie trójstronnego szczytu Chiny-Japonia-Korea Południowa, który odbył się w Tokio.

Źródła:
http://pap.pl/palio/html.run?_Instance=cms_www.pap.pl&_PageID=1&s=infopakiet&dz=swiat&idNewsComp=184193&filename=&idnews=123347&data=infopakiet&_CheckSum=1600287548
http://www.money.pl/gospodarka/wiadomosci/artykul/kim;dzong;il;podrozuje;po;chinach,123,0,837243.html
http://www.reuters.com/article/2011/05/23/us-china-korea-north-idUSTRE74M08R20110523
http://chiny24.com/news/kim-dzong-il-w-pekinie
http://www.polska-azja.pl/2011/05/25/kim-dzong-il-w-pekinie/
http://www.nytimes.com/2011/05/27/world/asia/27korea.html?_r=1&scp=2&sq=kim%20jong-il&st=cse

Paweł Luzak
stosunki międzynarodowe, I rok SUM
SEKCJA CHIŃSKO-KOREAŃSKA

czwartek, 9 czerwca 2011

Dewaluacja białoruskiego rubla. Co dalej?

Minęły już ponad 2 tygodnie od dewaluacji białoruskiego rubla. 23 maja Narodowy Bank Republiki Białoruś ogłosił dewaluację lokalnej waluty o 55 %. Miało to załagodzić kryzys walutowy i gospodarczy w tym państwie, lecz jak się okazuje do chwili obecnej nie przynosi oczekiwanych rezultatów.

Dewaluacja rubla, długo odwlekana, została wymuszona przez kryzys walutowy, który zaostrzał się na Białorusi od początku 2011 r. Obywatele, zaniepokojeni sytuacją gospodarczą państwa, ruszyli do kantorów w celu dokonania tradycyjnej dla wschodniej Europy próby zabezpieczenia swoich oszczędności – zakupu waluty obcej. Władze, próbując okiełznać kurs rubla wyczerpały niewielkie rezerwy walutowe, a dodatkowo sztucznie zawyżając wartość waluty spowodowały powstanie „czarnego rynku”, na którym białoruski rubel był niemal dwukrotnie tańszy niż w kantorach. W sytuacji, gdy widmo dewaluacji stawało się coraz bardziej realne, oficjalne władze, czekając prawdopodobnie na kredyt z Rosji, uparcie wykluczały radykalną zmianę kursu białoruskiego rubla. Tymczasem zdesperowani Białorusini w sytuacji braku waluty na rynku ruszyli do sieci handlowych, dosłownie wymiatając sprzęt RTV i AGD. Niektórzy zaczęli nawet wykupywać sól. Jak się ostatecznie okazało ludność miała rację, bo kredyt z Rosji nie nadszedł i 23 maja kurs rubla runął o 55%.

Wywołało to określone negatywne konsekwencje, z których najbardziej dotkliwie Białorusini odczuwają podwyżki towarów importowanych (utrata oszczędności nie była zjawiskiem powszechnym, bo już od dawna mało kto na Białorusi trzymał je w lokalnej walucie). Sytuacja na rynku walutowym nie wróciła jednak do normy, w kantorach nadal nie ma waluty, a inflacja zaczyna nabierać obrotów. Władze białoruskie z kolei wydają się robić wszystko, by jednak nie otrzymać kredytu od Rosji, który mógłby załagodzić sytuację (należy w tym miejscu zaznaczyć, że po ostatnich represjach w stosunku do opozycji reżim Łukaszenki nie może liczyć na finansowe wsparcie z innych źródeł).

Zaraz po decyzji o dewaluacji nastąpiło znaczące ochłodzenie w stosunkach rosyjsko-białoruskich, wywołane wypowiedzią Arkadija Dworkowicza, doradcy prezydenta Rosji do spraw gospodarczych. Stwierdził on, że za kryzys gospodarczy na Białorusi są odpowiedzialne jej władze. Oficjalny Mińsk zareagował błyskawicznie ogłaszając listę 400 tysięcy obywateli obcych państw, którzy nie są mile widziani na Białorusi, a spośród których 200 tysięcy stanowili Rosjanie. 27 maja zabrał w tej sprawie głos sam Aleksander Łukaszenka, żądając od rządu wyrzucenia z Białorusi rosyjskich mediów za sianie paniki po dewaluacji rubla. Sam zaś skomentował zaistniałą sytuację ze stoickim spokojem: „No doszło do dewaluacji. Nic nie szkodzi. Najważniejsze, byśmy wykorzystali to jak trzeba”. Na reakcję rosyjskiego MSZ nie trzeba było długo czekać. Już 27 maja zostało rozpowszechnione oświadczenie, w którym stwierdzono, że wezwania do wyrzucenia rosyjskich mediów „wywołują głęboki żal”. Równolegle, z nieoficjalnych źródeł napłynęły informacje, że „głęboki żal” Moskwy może mieć także dużo bardziej namacalne konsekwencje – ograniczenie działalności rosyjskich mediów prawdopodobnie doprowadzi do rezygnacji tamtejszych władz z udzielania Białorusi jakichkolwiek kredytów.

Kredyt, oficjalnie udzielany przez będącą pod kontrolą Rosji Euroazjatycką Wspólnotę Gospodarczą (EaWG), jest w obecnej sytuacji kluczowy dla białoruskiej gospodarki. Mińsk znalazł się jednak w trudnym położeniu, gdyż jednym z warunków udzielenia pożyczki jest prywatyzacja wielu białoruskich przedsiębiorstw, której głównym beneficjentem będzie z pewnością Rosja. Taka sytuacja może pogłębić uzależnienie gospodarki Białorusi od wschodniego sąsiada, ale coraz częściej słychać głosy, że sytuacja wewnętrzna zmusza władze w Mińsku do podjęcia drastycznych kroków.

Podczas gdy trwa spór na linii Białoruś – Moskwa, półki sklepowe coraz bardziej świecą pustkami, a ludzie w kolejkach zaczynają bić się o telewizory i lodówki. Prognozę inflacji podniesiono już z 7,5-8,5 do 33-39 %. Władze próbują wykorzystać sprawdzone metody – od 1 czerwca emerytury wzrastają o 13,7% (przypomnijmy, że dewaluacja wyniosła ponad 50%). W ruch idzie także propaganda. 27 maja ogłoszono wyniki sondażu, według którego 25% obywateli uważa, że winowajcami dewaluacji są… oni sami. Ponadto 24% obwinia kryzys finansowy, a jedynie 10% samego Łukaszenkę. Oficjalne władze w Mińsku próbują udawać, że mają sytuację pod kontrolą, lecz coraz bardziej staje się jasne, że tym razem białoruski reżim naprawdę jest już pod ścianą.

Antoni Murawski
stos. mn., I rok SUM
SEKCJA BAŁKANÓW, EUROPY WSCH. I ROSJI

Japońska poezja - Haiku



Haiku jako utwór poetycki zamyka się w 17 sylabach o wewnętrznym podziale 5/7/5 (pisanych w jednej linijce). Obrazy rzeczy i zdarzeń powiązanych z określoną porą roku stanowią kluczowy element każdego wiersza. Przedstawienie natury w haiku podkreśla ścisłe związki ze zwykłym, codziennym życiem.

Podstawą dynamiki haiku jest rozpoznanie ulotności zewnętrznego świata i ulotność poznającego - poety. To spotkanie jest przejawem Pustki - zarazem Pełni jako źródła istnienia poznającego i poznawanego obiektu. Bezruch, cisza - występuje wyłącznie w wymiarze transcendentalnym. Przykładem tego jest słynne haiku:

cisza
spada na skały
cykad wołanie.



http://poezja-haiku.blog.pl
/ - zbiór innych wierszy haiku.

Karolina Olejniczak
I rok stos. mn.
SEKCJA JAPOŃSKA

niedziela, 5 czerwca 2011

Zmarł Siergiej Bagapsz – prezydent Abchazji

W Moskwie w niedzielę (29.05.2011 r.) rano zmarł Siergiej Bagapsz – prezydent nienazwanej przez większość społeczności międzynarodowej Abchazji. Do Rosji przyjechał tydzień wcześniej, tam odbył operację płuca. Media informowały, że ma się dobrze, jednak w piątek jego stan znacznie się pogorszył i podjęto decyzję o drugiej operacji płuca. Miał 62 lata i chorował na raka płuc.

O śmierci Bagapsza świat poinformowała agencja ITAR-TASS, jednak również jego Kancelaria potwierdziła tę informację. Zostanie on pochowany w Abchazji – zbuntowanej prowincji Gruzji, która w 2008 r. zadeklarowała się jako niepodległe państwo. Dotychczas została uznana jedynie przez Rosję, Wenezuelę, Nikaraguę i Nauru, ale również przez dwa inne nieuznawanie państwa - Osetię Południową i Naddniestrze i osiągnęła to właśnie za prezydentury Bagapsza. Abchazja uzyskała także wsparcie jednostek niepaństwowych np. Autonomicznej Republiki Krymu. Abchazja niepodległa od Gruzji stała się niepodległa już na samym początku lat 90., jednak pozostaje w silnej relacji z Rosją. Impulsem do proklamowania niepodległości było Kosowo, które właśnie to uczyniło w 2008 roku.

Prezydent Abchazji przybył do stolicy Rosji ponad tydzień temu. W 83. moskiewskim szpitalu francuski chirurg - Zhulber Masar – i chirurg z Rosji - Nikolai Urazovsky – przeprowadzili na nim operację prawego płuca. Początkowo informowano, że stan Bagapsza po zabiegu jest dobry, jednak kolejne dni nie wróżyły niczego dobrego. Praca pozostałych organów uległa pogorszeniu, nastąpiły również przerzuty i trzeciego dnia zadecydowano, że należy operować powtórnie. Przez ostatnie dni był podłączony do respiratora. Zmarł w stanie śpiączki, z której, pomimo podjętych prób, lekarzom nie udało się Bagapsza wybudzić. Jak jednak wynika z głosów, które pojawiły się w środowisku medycznym, przyczyną zgonu była niewydolność serca i jego zatrzymanie.

W Abchazji została ogłoszona trzydniowa żałoba narodowa. Bagapsz był tam bardzo ważną postacią – za jego prezydentury samozwańcza republika ostatecznie oderwała się od Gruzji i została uznana przez kilka państw. Karierę rozpoczął w komitecie regionalnego Komsomołu. W 1995 objął stanowisko wiceprezydenta Abchazji, a dwa lata później – premiera. Natomiast w roku 2005 Bagapsz wygrał wybory prezydenckie po dość długich utarczkach z ówcześnie urzędującym premierem, a zarazem kontrkandydatem do fotela prezydenta Raulem Chadżimbą. W 2009 roku powtórnie został wybrany na to stanowisko, choć środowisko międzynarodowe nie uznało wyborów za przeprowadzone uczciwie, Chadżimba zarzucał im liczne fałszerstwa i nieprawidłowości podczas głosowania. Nie uczestniczyli w nich również żadni obserwatorzy z organizacji międzynarodowych. Co nie dziwi, za legalne przyjęły te wybory wszystkie państwa, które uznały Abchazję.

Do Aleksandra Ankwaba, wiceprezydenta pełniącego obecnie obowiązki należące do Bagapsza, spływają kondolencje. Zgodnie z konstytucją Abchazji, nowy prezydent powinien zostać wybrany w ciągu trzech miesięcy. Prezydent Rosji Dimitrij Miedwiediew przypomniał, że Bagapsz był zawsze zwolennikiem umacniania przyjaźni abchasko-rosyjskiej, jak również o wkładzie, jaki miał on w budowaniu niezależnej, rozwiniętej społecznie i gospodarczo republiki. Natomiast prezydent również nieznanej przez większość środowiska międzynarodowego Osetii Południowej, Eduard Kokoty, powiedział: „W postaci Siergieja Bagapsza widzieliśmy nie tylko wielkiego przyjaciela, dla mnie on znaczył więcej niż przyjaciel. To olbrzymia strata.”

Magda Lis
stosunki międzynarodowe, I rok
SEKCJA BAŁKANÓW, EUROPY WSCH. I ROSJI

ŹRÓDŁA:
Gazeta Wyborcza
Polska Times
Portal banzaj.pl
Wikipedia: Siergiej Bagapsz
Wikipedia: Abchazja
Portal bbc.co.uk - russian

Ratko Mladić odpowie za Srebrenicę


Ratko Mladić ma 69 lat. Jest oskarżony o ludobójstwo, zbrodnie wojenne i zbrodnie przeciwko ludzkości, popełnione podczas wojny w Bośni w latach dziewięćdziesiątych. Jest uważany za głównego odpowiedzialnego za masakrę 8 tys. Muzułmanów w Srebrenicy w 1995 roku. Generał od lat skutecznie unikał międzynarodowego wymiaru sprawiedliwości. Po śmierci Miloszevicia oraz po aresztowaniu i wydaniu Hadze w 2008 r. politycznego przywódcy bośniackich Serbów, Radovana Karadżicia, Mladić pozostawał ostatnim z trzech głównych poszukiwanych za zbrodnie wojenne w b. Jugosławii, który nie stanął przed obliczem Temidy.

Pochwycić udało się go dopiero teraz - po szesnastu latach od tych wydarzeń. Według oficjalnych doniesień, anonimowy informator zadzwonił na policję z wiadomością, że we wsi Łazarewo w północnej Serbii pomieszkuje osobnik przypominający do złudzenia byłego dowódcę armii bośniackich Serbów. Donos ten został potraktowany z pełną powagą, czego skutkiem jest aresztowanie.
Przez Serbię Mladić został wydany trybunałowi ONZ ds. zbrodni wojennych w dawnej Jugosławii. Po szybkiej ekstradycji trybunał postawił mu, 3 czerwca, zarzut zbrodni ludobójstwa na ośmiu tysiącach muzułmańskich mieszkańców Srebrenicy w 1995 roku i odpowiedzialność za śmierć 12 tysięcy mieszkańców obleganej przez żołnierzy Mladicia w latach 1992-1995 stolicy Bośni, Sarajewa.
Stając po raz pierwszy przed trybunałem Mladić określił przedstawione mu oskarżenia jako „ohydne” i ujęte w „potworne słowa”. Oznajmił też, że podczas wojny w Bośni i Hercegowinie bronił swego narodu i swojego kraju, a teraz musi bronić się przed oskarżeniami Trybunału. Powiedział również, że potrzebuje ponad miesiąca, by przeanalizować wszystkie zarzuty zawarte w akcie oskarżenia, które w skrócie przedstawił mu sędzia. Zgodnie z procedurą Trybunału, oskarżony ma 30 dni na ustosunkowanie się do zarzutów. Według decyzji sędziego, będzie mógł to zrobić 4 lipca.
Mladicia czeka kara dożywocia, chyba że nie dożyje ogłoszenia wyroku jak prezydent tzw. Nowej Jugosławii Slobodan Milošević. Jednak już teraz wszyscy odetchnęli z ulgą, wydanie Mladicia trybunałowi haskiemu stanowi bowiem symboliczny koniec pościgu za największymi zbrodniarzami z byłej Jugosławii.

Źródło: http://stooq.com/n/?f=469445 http://www.wprost.pl/ar/247144/Ratko-Mladic-aresztowanie-w-sama-pore/ http://www.gazetaprawna.pl/wiadomosci/artykuly/517932,tusk_zadowolony_z_aresztowania_ratko_mladicia.html http://www.newsweek.pl/artykuly/sekcje/swiat/ratko-mladic-na-tacy,77584,3

Kamila Krawczyk
SM, II rok lic.
SEKCJA BAŁKANÓW, EUROPY WSCH. I ROSJI

piątek, 3 czerwca 2011

Australia ogranicza dostawy żywego bydła do Indonezji


W poniedziałek, w australijskiej telewizji ABC został wyemitowany materiał dokumentalny o niehumanitarnym traktowaniu bydła w indonezyjskich rzeźniach. Indonezja jest największym rynkiem zbytu australijskiego żywca, dlatego dowody okrucieństwa wobec zwierząt spowodowały natychmiastową reakcję Australii.

LiveCorp zrzeszające australijskich eksporterów bydła, które zostało poinformowane o sytuacji wcześniej, od razu zatrzymało wywóz żywca do trzech rzeźni i zapowiedziało intensyfikację programów szkoleniowych mających na celu wyplenienie niewłaściwych praktyk w indonezyjskich ubojniach. Po emisji programu LiveCorp zapowiedziało współpracę z australijskimi władzami na rzecz jak najszybszego zbadania wszelkich dowodów okrucieństwa. Podkreślono przy tym wagę problemu i stwierdzono, że Australia jako jedno z państw najbardziej dbających o dobro zwierząt nie może zignorować tych niepokojących sygnałów. Dyrektor Generalny LiveCorp Cameron Hall powiedział, że stosowanie okrucieństwa wobec zwierząt jest niedopuszczalne i zapewnił o zamiarze zwiększenia wysiłków prowadzących do poprawy sytuacji bydła w Indonezji. Niezwłocznie po ukazaniu się programu zareagował również australijski minister rolnictwa. Joseph Ludwig wyraził zaniepokojenie stanem rzeczy ukazanym w materiale i zarządził niezależne dochodzenie w sprawie traktowania zwierząt wzdłuż całego łańcucha dostaw do Indonezji. Zostały zatrzymane dostawy australijskiego żywca do 11 indonezyjskich rzeźni. Głos zabrała również grupa lobbingowa Animals Australia podając dane, według których z 770 rzeźni w Indonezji, jedynie 5 spełnia wszystkie międzynarodowe standardy dotyczące uboju bydła.

Sri Mukartini, która pracuje na rzecz dobrostanu zwierząt w indonezyjskim ministerstwie rolnictwa, odmówiła udzielania komentarzy na temat konkretnych przypadków. Stwierdziła, że w Indonezji, w przeciwieństwie do krajów wysoko rozwiniętych (np. Australii), problematyka humanitarnego traktowania zwierząt hodowlanych jest zagadnieniem dość nowym i przepisy w tym zakresie wciąż ewoluują. Zwróciła też uwagę, że w Indonezji świadomość społeczna odnośnie tego tematu jest dopiero w trakcie kształtowania.
Iswantoro, indonezyjski dyrektor ds. hodowli zwierząt powiedział, że zamierza przyjrzeć się bliżej dokumentacji uchybień, bo jeżeli indonezyjskie rzeźnie nie spełniają międzynarodowych standardów, powinno to zostać zbadane. Stwierdził również, że jest to problem konkretnych rzeźni, a nie obraz ogólnej sytuacji w skali kraju.

Francuska firma Carrefour wezwała indonezyjskie władze do jak najszybszego rozwiązania sprawy. Jest to największa sieć supermarketów w Indonezji i większość importowanego mięsa w jej sklepach pochodzi właśnie z Australii, dlatego ograniczenia eksportu nałożone przez Australię mogą narazić firmę na poważne straty.

Źródła:
http://www.bbc.co.uk
http://www.channelnewasia.com
http://www.livecorp.com.au/Home.aspx

Marta Wiercioch
II rok stos. mn.

czwartek, 2 czerwca 2011

Ekspansja po chińsku


W piątek 27.05., w wywiadzie radiowym, szef sztabu generalnego Angoli Francisco Furtado dał do zrozumienia, iż armia jego kraju zamierza oprzeć rozbudowę swego potencjału na współpracy z ChRL. Jest to kolejny krok na drodze do silnego związania tego kraju, wydobywającego więcej ropy naftowej niż Libia, z Chinami. Chińczycy uznali najwyraźniej, iż, w związku z w dalszym ciągu niezagrożoną dominacją USA na Bliskim Wschodzie, należy umocnić swą pozycję w innych, kluczowych z uwagi na surowce, rejonach świata. Warto zauważyć, iż Chińczycy dają przy tym prawdziwy popis użycia soft power, o której tyle mówi się na Zachodzie. ChRL bowiem, zamiast topić setki miliardów dolarów i tracić tysiące żołnierzy w interwencjach zbrojnych, robi ze światem interesy, inwestuje w infrastrukturę swych partnerów, zapewnia tanie produkty przemysłowe, kontrakty zbrojeniowe i konsekwentnie odżegnuje się od mieszania się w sprawy wewnętrzne. USA i UE natomiast, w swych rozterkach natury moralnej odnośnie współpracy z reżimami niedemokratycznymi i łamiącymi prawa człowieka, wydają się być anachroniczne we współczesnym wielobiegunowym świecie, w którym Zachód nie posiada już bezwzględnej dominacji i w którym to świecie winien dbać o swe realne interesy.

Źródło: http://www.altair.com.pl/start-4590

Na zdjęciu: angolska platforma wiertnicza.

Tomasz Walerowicz
stos. mn., I rok
SEKCJA CHIŃSKO-KOREAŃSKA

sobota, 28 maja 2011

Herman van Rompuy w Chinach


Przewodniczący Rady Europejskiej Herman van Rompuy gościł z pięciodniową wizytą w Chinach. W trakcie pobytu spotkał się on z przewodniczącym Chińskiej Republiki Ludowej Hu Jintao. Poruszono m.in. tematy związane z rozwojem współpracy ekonomicznej, jak i problem kryzysu gospodarczego oraz roli UE i Chin w rozwoju światowej gospodarki. H. van Rompuy spotkał się również z Xi Jinping, wiceprezydentem Chin, typowanym na następcę Hu Jintao. Wizyta ta wydaje się szczególnie istotna, ponieważ napięć, chociażby na płaszczyźnie gospodarczej (np. w kwestii subsydiów rządowych dla eksportowanych towarów chińskich, czy też unijnego cła na chińskie produkty), nie brakuje. Uwzględniając rosnące znaczenie gospodarki Chin w świecie wzrost zainteresowania europejskich polityków rozwojem powiązań ekonomicznych nie dziwi.

http://wiadomosci.gazeta.pl/Wiadomosci/1,81048,9604933,Przewodniczacy_Rady_Europejskiej_Herman_Van_Rompuy.html
http://polish.cri.cn/561/2011/05/16/21s105073.htm
http://polish.cri.cn/561/2011/05/18/181s105097.htm
http://www.ebeijing.gov.cn/BeijingInformation/BeijingNewsUpdate/t1167008.htm
Fot.: http://www.esharp.eu/Web-specials/The-President-goes-to-China

Piotr Kaczmarek
politologia, I rok SUM
SEKCJA CHIŃSKO-KOREAŃSKA

piątek, 27 maja 2011

Warsztaty "Przemilczane aspekty konfliktów militarnych (...)"


W środę, 25 maja, Koło Naukowe Stosunków Międzynarodowych przeprowadziło warsztaty pn. "Przemilczane aspekty konfliktów zbrojnych. Biznes wojenny i sytuacja weteranów na przykładzie interwencji w Iraku".
Przyczynkiem do spotkania było przyjęcie w poczet członków Sahar Ewy Hassan, studentki pierwszego roku stosunków międzynarodowych, w latach 2004-2007 pracującej jako tłumaczka (ma pochodzenie arabskie) dla polskiego kontyngentu wojskowego w Iraku. Najpierw nasza koleżanka Ewa zaprezentowała dwa filmy, których oglądanie przeplatały jej opowieści i wspomnienia z frontu, z największego konfliktu, w jaki zaangażowała się Polska pod drugiej wojnie światowej. Pierwszy, krótkometrażowy film składał się z, często bardzo osobistych, wypowiedzi weteranów misji irackiej. W naszym kraju nie traktuje się ich z należytą troską, rząd wysłał żołnierzy zupełnie nieprzygotowany do ich powrotów. Drugie wideo przedstawiało część większej produkcji, "Iraq For Sale", przedstawiającej ekonomiczne przesłanki rozniecenia konfliktu. Można było również posłuchać wypowiedzi ludności irackiej i tym samym przekonać się o skali ich prześladowań.

Drugą częścią spotkania było zadanie warsztatowe. Uczestnicy zostali podzieleni na cztery grupy robocze, mające za zadanie ocenić zasadność przeprowadzenia interwencji oraz wyznaczyć domniemane przyczyny podjęcia takiej decyzji przez administrację George'a W. Busha. Reprezentowane były organizacje pozarządowe, ONZ, państwa przeciwne interwencji i oczywiście koalicja państw na czele ze Stanami Zjednoczonymi. Trzy pierwsze grupy wyraziły negatywne zdanie, co dobrze odzwierciedla poziom poparcia dla interwencji w społeczności międzynarodowej. Interes amerykański (jak zwykle) obronił się jednak dość dobrze, wskazując m.in. na sposób interpretacji Rezolucji ONZ nr 1441. Koniec końców, znalazło się usprawiedliwienie dla akcji w Iraku - głównie dzięki postawieniu się na miejscu Amerykanów, wyobrażeniu, w jakiej potrzebie wytoczyli swoje armaty. O tej wojnie zadecydowały być może sprawy wewnętrzne - szukanie możliwości wykazania się, pokazania swojej świetności. W tym kontekście sprzeciw większości państw Unii można już uznać za całkowicie zrozumiały. Tym co zgubiło Amerykanów i spowodowało rozciągnięcie konfliktu w czasie, była nieznajomość kultury kraju atakowanego. Komentarz Piotrka Skoczylasa, "chcieli dobrze, a wyszło jak zwykle", dobrze spuentował obrady.
Prace uczestników zostały zarchiwizowane. Z pewnością posiadają pewną wartość naukową.

Bartosz Wojnarowski
II rok stos. mn.

sobota, 21 maja 2011

Konsulat marokański w Poznaniu

W piątek, 20 maja 2011 roku, funkcję Konsula Honorowego Maroka w Poznaniu objął przedsiębiorca Paweł Mietlicki. Dokumenty otrzymał od ambasadora Maroka. Tym samym na terenie Wielkopolski został utworzony 25 konsulat.

W Wielkopolsce mieszka około tysiąca Marokańczyków - tu założyli rodziny, część to studenci. Konsul będzie ich miał pod swoją opieką, ale stawia też na współpracę przedsiębiorców z Polki i Maroka - Rynek marokański rozwija się w bardzo szybkim tempie. Maroko goni Europę - mówi Paweł Mietlicki.
Firmy z naszego regionu mogłyby eksportować do Maroka m.in. meble, okna, produkty związane z energią odnawialną i sprzęt AGD. Niezależnie od konsulatu Paweł Mietlicki chce stworzyć centrum biznesu dla marokańskich firm.

Wielkopolanie do tej pory chętniej wybierali na letnie wyjazdy Egipt i Tunezję, ale to Maroko jest nazywane "bramą Afryki" - podkreśla Paweł Mietlicki.
Dzięki inicjatywie Pawła Mietlickiego Maroko będzie krajem partnerskim tegorocznych targów Tour Salon w Poznaniu. Konsul Maroka rozpocznie pracę w poniedziałek. Siedziba konsulatu będzie się mieścić przy ulicy Mielżyńskiego.

Relację video z tego wydarzenia możecie zobaczyć na poniższej stronie:
http://glos.tv/?p=9397

Ania Klupa
Stosunki międzynarodowe II rok SUM

niedziela, 15 maja 2011

Otwiera się rynek pracy w Niemczech i Austrii dla Polaków

Niemcy to, obok Austrii, kolejny członek Unii Europejskiej, który otworzył swój rynek pracy dla Polaków. Dnia 1 maja 2011 r. blokada trwająca od siedmiu lat została zniesiona, co umożliwia podjęcie pracy u sąsiadów zza Odry. Czy przyszłoroczne zmiany wywołają kolejną masową emigrację Polaków? Jakie korzyści przyniesie Polakom likwidacja barier?

Wejście Polski do Unii Europejskiej w 2004 roku otworzyło nowy rozdział w naszej historii. Dla euroentuzjastów wydarzenie to oznaczało przede wszystkim realizację marzenia o lepszej pracy, znacznie wyższych dochodach oraz o podniesieniu standardu życia. Proponowane przez pracodawców z Wielkiej Brytanii oraz Irlandii zarobki okazały się faktycznie wysokie, co z czasem wpłynęło na masowe wyjazdy Polaków za granicę. Jednak nie wszystkie państwa otwarły swoje granice. Zagwarantowały sobie okres przejściowy bojąc się zalewu niewykwalifikowanej siły roboczej z nowo przyjętych państw Unii.

W Republice Federalnej Niemiec jest obecnie spore zapotrzebowanie na pracowników w wielu sektorach gospodarki, zatem wiele przedsiębiorstw jest zadowolona z nadchodzących zmiany. Tego entuzjazmu nie podzielają ich podwładni, którzy boją się konkurencji określanej jako „tańsza i lepsza siła robocza”. Pojawiają się również komentarze, iż czas skończyć z wizerunkiem „niedostępnej twierdzy” i ochroną niemieckiego rynku pracy przed obcokrajowcami, gdyż może to negatywnie wpłynąć na niemiecką gospodarkę. Co ważne, takie podejście państwa kłóci się z ideą integracji europejskiej, u podstaw której leży m.in. integracja gospodarcza w obrębie Wspólnego Rynku.

Poszukiwani specjaliści!

Silna, niemiecka gospodarka w obliczu starzejącego się społeczeństwa musi odpowiednio reagować na rosnące niedobory w kadrze pracowniczej większości firm. Przedsiębiorstwa zgłaszają zapotrzebowanie przede wszystkim na wykwalifikowanych pracowników technicznych, m.in.: mechatroników, elektryków oraz inżynierów budowlanych. Architekci, informatycy, bądź lekarze to kapitał, którego brakuje nie tylko w Polsce, ale również w Niemczech. Według Małgorzaty Reinicke, doradcy EURES z Niemiec, braki w personelu odczuwalne są także w branży gastronomicznej. Potrzebni są kucharze, piekarze i kelnerzy. Reinicke twierdzi, iż oferty będą kierowane nie tylko do Polaków, ale również do obywateli innych państw. Jednak bez podstawowej znajomości języka nie ma szans na dobrą pracę – podkreśla Krzysztof Strzałkowski, dyrektor WUP. Jeżeli dana osoba planuje w przyszłości pracować w Niemczech, już dziś powinna podjąć naukę języka niemieckiego, gdyż warto pamiętać, że w wielu ofertach pojawia się on jako warunek konieczny do spełnienia (tzw. kryterium sztywne). Fizjoterapeuta władający językiem niemieckiemu może liczyć na znacznie większe zarobki w Niemczech, niż ten, pracujący w Polsce na tym samym stanowisku.

„Przykładem walki niemieckich pracodawców o nowych pracowników są liczne programy kształcenia zawodowego skierowane do młodych ludzi w wieku 16 – 25 lat, którzy ukończyli szkoły zawodowe, technika bądź licea i znają język niemiecki. Pracodawca oferuje zdobycie fachu, niewielkie na początek wynagrodzenie stażowe (rzędu 500 – 700 euro) i uzyskanie certyfikatu ważnego na całym rynku niemieckim, a przede wszystkim praktycznie daje gwarancję zatrudnienia po zakończeniu stażu” – tłumaczy Soszka-Ogrodnik, menadżer Polsko-Niemieckiej Izby Przemysłowo-Handlowej (www.swiecie.net).

Ważne!

Elżbieta Gawlikowska z Ambasady Niemiec podczas wywiadu dla portalu www.rdc.pl poruszyła ważną kwestię. Od 1 maja 2011 roku w stosunku do Polaków szukających zatrudnienia w Republice Federalnej Niemiec jest w pełni stosowana zasada swobodnego przepływu pracowników, zatem zostanie zniesiony przymus posiadania zezwoleń na pracę w Niemczech. Co prawda jeszcze kilka lat temu preferencje niemieckich pracodawców skupiały się na inżynierach, jednak z czasem ukierunkowano się na absolwentów wszystkich kierunków studiów.

Kolejna masowa emigracja?

Wielu specjalistów zajmujących się rynkiem pracy twierdzi, że nie powtórzy się fala emigracji, ponieważ osoby, które wcześniej uznały, że wolą podjąć zatrudnienie w Niemczech, już to zrobiły. Spora część przedsiębiorstw założyła spółki na terytorium Polski i deleguje pracowników do pracy w państwie, gdzie znajduje się macierzysta część firmy. „Oczywiście na pewno pojawi się więcej pracowników z Polski, ale nie będzie to nagłe zwielokrotnienie” – mówi Dominika Staniewicz z BCC. Katarzyna Soszka-Ogrodnik dodaje, że „gdy wchodziliśmy do Unii, w Niemczech, w określonych branżach, można było zarobić nawet sześciokrotnie więcej niż w Polsce. Dziś nie ma mowy o takich przelicznikach. Możemy mówić o trzykrotnym przebiciu, ale jeśli dodać do tego wyższe koszty życia, zwłaszcza w metropoliach, to iloraz płac zmniejsza się jeszcze bardziej”. Zatem nie zawsze opłaca się opuszczać Polskę i szukać zatrudnienia w Niemczech.

Na portalach www.mg.gov.pl i www.praca.gazetaprawna.pl opublikowano artykuły poświęcone temu problemowi. Zamieszczone w nich prognozy ekspertów wskazują na 400 tysięcy Polaków, którzy po 1 maja opuszczą swoje państwo w poszukiwaniu lepszej pracy u zachodnich sąsiadów. Inni szacują, że emigracja obejmie 250 – 350 tys. Polaków. Przedstawicielka Polsko – Niemieckiej Izby Przemysłowo – Handlowej podsumowuje, że „to nie jest wysoka liczba, bo ok. 200 tys. pozwoleń na pracę dla Polaków w Niemczech jest w sumie udzielanych bądź przedłużanych co roku”.

Polacy nieposiadający odpowiednich kwalifikacji mogą spróbować szczęścia za granicą, w Niemczech lub Austrii, czy też w innym państwie. Zazwyczaj decydują się na taki krok w trudnej sytuacji życiowej, gdy na utrzymaniu jest rodzina, a pracodawca zwalnia jedynego jej żywiciela. Czasem faktycznie można zdobyć dobrze płatną pracę za granicą, jednak wiele osób ponosi porażkę i wraca do Polski. Zatem decyzja o wyjeździe powinna być poparta refleksją i odpowiednimi przygotowaniami (zwłaszcza kursem językowym). Warto przemyśleć swój wybór i mieć na uwadze, że polska gospodarka się rozwija i potrzebuje sporej ilości pracowników, a specjaliści w naszym kraju zarabiają coraz lepiej.

Sebastian Lis
stosunki międzynarodowe, II rok SUM

piątek, 13 maja 2011

Premier na Bałkanach


W sobotę 7 maja zakończyła się trzydniowa wizyta Donalda Tuska na Bałkanach. Premier odwiedził kolejno Czarnogórę, Serbię i Chorwację. Zgodnie z zapowiedziami wizyta premiera potwierdziła duże znaczenie polityki rozszerzenia europejskiego dla nadchodzącej polskiej Prezydencji w Radzie UE.

Wizytę rozpoczęło spotkanie Tuska z premierem Czarnogóry Igorem Lukšiciem. Podczas rozmowy w Podgoricy szef polskiego rządu wyraził nadzieję, że jeszcze w grudniu tego roku Czarnogóra, która posiada już oficjalny status kandydata do członkostwa, rozpocznie negocjacje z UE w sprawie akcesji. Zapewnił również o pomocy w przyszłości, gdy negocjacje akcesyjne już się rozpoczną.

Drugim etapem wizyty polskiego premiera był Belgrad. W piątek, w stolicy Serbii, spotkał się prezydentem Borisem Tadicem i premierem Mirko Cvetkovicem. Tusk zapewnił, że Polska będzie działać aktywnie, by możliwe było przyznanie Serbii statusu kandydata do UE. Oprócz udzielenia poparcia politycznego podkreślił, że współpraca z Serbią będzie miała charakter bardzo konkretny – praktyczny i ekspercki. Polski premier chciałby, aby polscy eksperci, którzy pracowali, m.in. w Chorwacji, szkoląc i dzieląc się doświadczeniami na temat pozyskiwania i wykorzystywania środków europejskich, pomogli także w Belgradzie. Tusk zapowiedział też, że Polska zakończy w tym roku ratyfikację umowy o stowarzyszeniu i stabilizacji dla Serbii. Dodatkowo, Polska chce pomóc Serbii w jej negocjacjach o wprowadzenie ruchu bezwizowego z Unią Europejską.

W ostatnim dniu wizyty Donald Tusk odwiedził Chorwację, gdzie z premier Jadranką Kosor i prezydentem Ivo Josipoviciem, rozmawiał o przystąpieniu tego kraju do Unii Europejskiej. Szef polskiego rządu silnie zaakcentował, że Polska poświęci wszystkie swoje siły i starania, aby idea rozszerzenia UE była faktem, a nie jedynie hasłem. Mówił również, że jest spokojny o pełną akceptację we wszystkich europejskich stolicach dla idei aneksji Chorwacji do Unii Europejskiej. Dodał, że Chorwacja może liczyć na dalszą pomoc, aby po wstąpieniu do Unii, mogła jak najlepiej wykorzystać środki europejskie. Miłym akcentem podczas rozmów było złożenie przez chorwacką premier Jadrankę Kosor podziękowań Polsce za silne poparcie dla europejskich aspiracji Chorwacji.

W Zagrzebiu Tusk wybrał się również na krótką wycieczkę po mieście z premier Kosor. Złożył życzenia przypadkowo spotkanej młodej parze, skosztował lokalnych specjałów oraz odwiedził lokalny bazar, gdzie zrobił małe zakupy. Premierowi do gustu szczególnie przypadły chorwackie truskawki. Kosztując owoce, zachwalał, że są "lepsze niż nasze". Dopytywany przez jednego z członków polskiej delegacji, czy aby polskie nie lepsze, powtórzył z przekonaniem: Te lepsze...


Źródła:
http://www.prezydencjaue.gov.pl/
http://news.money.pl/
http://www.premier.gov.pl/

Kamila Krawczyk
stosunki międzynarodowe, II rok lic.
SEKCJA BAŁKANÓW, EUROPY WSCH. I ROSJI

środa, 11 maja 2011

O konfrontacji szczytnej idei z rzeczywistością


Działamy w płaszczyźnie uniwersyteckiej. Jeżeli ktoś nie wie, co znaczy "uniwersytet", niech sobie zajrzy do słownika języka polskiego - tymi słowy skonkludował swoją wypowiedź Prorektor UAM ds. studenckich, prof. dr hab. Zbigniew Pilarczyk, którą, w niestety nielicznym gronie, mieliśmy okazję usłyszeć podczas drugiego dnia II Kongresu Kół Naukowych UAM.
Nie sposób uznać pomysłu za zorganizowania takiego spotkania za bezsensowny. Nie można też liczyć na to, że zjawią się przedstawiciele absolutnie wszystkich kół UAM-u. Myślę jednak, że nie tylko ja, ale i wszyscy przybyli na Kongres odnieśli wrażenie, iż można było to zrobić z większym rozmachem. Prof. Pilarczyk podkreślił, iż skoro na uniwersytecie działa w zaokrągleniu 120 kół, powinniśmy tu zobaczyć chociaż wszystkich przewodniczących. Gdyby stawiło się co najmniej 5 osób z każdego koła, ta aula byłaby prawie wypełniona - dodał.

W pierwszym dniu odbyły się prelekcje przedstawicieli kół o tematyce "Człowiek - natura" - tegorocznego hasła Kongresu. Koło Naukowe Stosunków Międzynarodowych reprezentowali Karolina Olejniczak i Krzysztof Grządzielski, którzy wygłosili referat pt. "Polska polityka ochrony środowiska". Zdaję sobie sprawę, że nie jestem stuprocentowo obiektywny w ocenie tego wystąpienia, ale uważam, że nie można mu wiele zarzucić.

Drugi dzień to część konkursowa - prezentacje projektów badawczych rywalizujących o główną nagrodę w postaci 7.000 zł na sfinansowanie projektu. Niemal bezkonkurencyjni okazali się studenci Wydziału Informatyki i Matematyki. Zaproponowali oni stworzenie programu dla osób niesłyszących i niedosłyszących, które przetwarzałoby dźwięki na sygnały wizualno-wibracyjne w telefonie komórkowym ("SoundAbility"). Efekty tego przedsięwzięcia będziemy mieli okazję zobaczyć w przyszłym roku, na trzeciej edycji Kongresu.



Młodemu tworowi, jakim jest Rada Kół Naukowych, nie można odmówić ambicji. Miejmy nadzieję, że kolejne edycje, także dzięki należytej promocji, przyciągną większe rzesze zainteresowanych. Najwyższy czas zmienić obecną sytuację, w której studencki ruch naukowy na naszym uniwersytecie nie odzwierciedla pozycji UAM-u w gronie polskich uczelni.

Bartosz Wojnarowski
II rok stos. mn.

poniedziałek, 9 maja 2011

Wizyta króla Szwecji w Polsce


W dniach 4-6 maja 2011 roku z oficjalną wizytą w Polsce przebywał król Szwecji Karol XVI Gustaw wraz z małżonką. Wizyta rozpoczęła się od oficjalnego powitania na dziedzińcu Pałacu Prezydenckiego oraz rozmowy w Sali Białej Pałacu. Następnie - w Sali Niebieskiej - odbyła się rozmowa prezydenta i króla Szwecji. W spotkaniu głów państw uczestniczyły także delegacje z obu krajów. Po jego zakończeniu ministrowie spraw zagranicznych Polski i Szwecji podpisali deklarację o współpracy politycznej między obydwoma krajami w obszarach o znaczeniu strategicznym.

Po spotkaniu z Karolem XVI Gustawem prezydent podkreślił, że współpraca Polski i Szwecji ma swój dynamiczny wyraz w relacjach dwustronnych, jak i we współpracy na forum UE. Wśród płaszczyzn współpracy wymienił Forum Państw Morza Bałtyckiego i Partnerstwo Wschodnie.

Także król Szwecji wyraził zadowolenie z podpisanej deklaracji. - Ma ona bardzo szeroki zakres i umożliwi dalszy rozwój i tak znakomitej już współpracy - ocenił.

Po wizycie w Pałacu Prezydenckim para królewska złożyła wieniec przed Grobem Nieznanego Żołnierza. Następnie Karol XVI Gustaw udał się do polskiego Parlamentu, gdzie potkał się z marszałkami Sejmu i Senatu Grzegorzem Schetyną i Bogdanem Borusewiczem oraz złożył wieniec pod tablicą upamiętniającą parlamentarzystów, którzy zginęli w katastrofie smoleńskiej. Spotkał się również z premierem Donaldem Tuskiem.

Wieczorem, pierwszego dnia wizyty, w Pałacu Prezydenckim, odbył się uroczysty obiad na cześć szwedzkiej pary królewskiej. Oprócz pary prezydenckiej uczestniczyli w nim także m.in. szefowie dyplomacji Polski i Szwecji Radosław Sikorski i Carl Bildt z małżonkami, marszałek Senatu Bogdan Borusewicz, wicemarszałek Sejmu Jerzy Wenderlich. Gościom podano m.in. pasztet z gęsich wątróbek oraz roladki z grillowanej polędwicy cielęcej.


W piątek 6. maja para królewska udała się do Wrocławia, gdzie odwiedziła w towarzystwie prezydenta miasta, Rafała Dutkiewicza, stadion na Pilczycach. Następnie królowa Sylvia wraz z Anną Dutkiewicz udały się do Kliniki Transplantacji Szpiku, Onkologii i Hematologii Dziecięcej. Kolejnym punktem programu był spacer po wrocławskim rynku i wizyta w fabryce Volvo. Po południu para królewska przybyła do Świdnicy, gdzie w towarzystwie władz miasta i województwa odwiedziła „Dom Serca – Europejskie Centrum Przyjaźni Dziecięcej” oraz ewangelicki Kościół Pokoju, gdzie była gościem pastora Waldemara Pytla i jego żony. Ta niezwykła budowla, największy drewniany kościół w Europie, wpisana na listę światowego dziedzictwa UNESCO powstała w II połowie XVII w. na austriackim wówczas Śląsku po interwencji króla Szwecji.

Ania Klupa, Marcin Skobrtal
WNPiD