sobota, 17 marca 2012

Wybory po rosyjsku, czyli co z tą Rosją




04.03.b.r. odbyła się pierwsza i zarazem ostatnia tura wyborów prezydenckich w Rosji. Były one jednymi z bardziej przewidywalnych w ostatnim czasie. Zgodnie z oczekiwaniami i rzedwyborczymi prognozami wygrał je dotychczasowy premier i dwukrotny prezydent Władymir Putin, uzyskując 63,6 %, co daje 45 mln 602 tys. 75 głosów. Kolejne miejsca zajęli przewodniczący Komunistycznej Partii Federacji Rosyjskiej Giennadij Ziuganow z 12 mln 318 tys. 353 głosów (17,18%), miliarder odwołujący się do populistycznych haseł Michaił Prochorow z 5 mln 722 tys. 508 głosów (7,98%), nacjonalista z Partii Liberalno-Demokratycznej Władimir Żyrinowski z 4 mln 458 tys. 103 głosów (6,22%) oraz przewodniczący Sprawiedliwej Rosji Sergiej Mironow z 2 mln 763 tys. 935 głosów (3,85%). Frekwencja wyborcza wyniosła 65,34%.

Tak znacząca wygrana Putina w pierwszej turze to według wielu zagranicznych i miejscowych obserwatorów zasługa licznych fałszerstw. System kamer internetowych mający zapobiegać temu zjawisku nie zdał egzaminu. Pomimo ogromnego wydatku, jakim było bez wątpienia wyposażenie komisji wyborczych w laptopy i kamery, wiele z nich zostało na czas liczenia głosów albo wyłączone, albo zasłonięte. Czy było to działanie celowe- możemy domniemać. Pozory kontroli społeczeństwa nad wolnością i wiarygodnością wyborów stworzono po to, aby uczynić ich wynik bardziej prawomocny. Znaczna część ze 140 milionów obywateli Federacji Rosyjskiej nie ma dostępu do Internetu i jest bardziej podatna na przekaz telewizyjny, a ten jest praktycznie całkowicie zdominowany przez prokremlowskie stacje. Jedną z niewielu niezależnych telewizji jest Deszcz - program internetowy nadający z Moskwy. Jednak działa on tylko w sieci, a więc trafia do ograniczonej ilościowo publiczności. Większe szanse na dotarcie do szerszej publiki ma radio Słoń, także o antykremlowskim charakterze. Pewną odpowiedzią Rosjan na tę sytuację jest masowe wyrzucanie telewizorów, co ma pokazać sprzeciw społeczeństwa wobec monopolu medialnego jaki posiada Kreml. A ten w wyjątkowo profesjonalny i bezwzględny sposób wykorzystał swoją przewagę na tym polu w trakcie kampanii. Brutalne ataki na opozycję, spoty wyborcze pokazujące widmo podzielonej i zrujnowanej Rosji bez Putina, czy jednostronne i stronnicze debaty stwarzają obraz wszechobecnego i niezastąpionego „ojca narodu” jakim jest Władimir Władimirowicz.

Inną sprawą jest nadzwyczaj wysoka frekwencja wyborcza w rejonach najbardziej „skrajnych”. Przykładem są: Czeczenia , gdzie wyniosła ona 94,89%, Karaczajo-Czerkiesja- 80,85% oraz Dagestan- 75,95%. Poparcie dla Putina przekroczyło w nich 90%. Natomiast w Moskwie, gdzie system kamer działał sprawniej i znajdowało się więcej obserwatorów, poparcie to nie przekroczyło 50%. Wniosek nasuwa się sam - im dalej od jakichkolwiek środków kontroli, tym wyniki wyborów są coraz mniej demokratyczne i wiarygodne. Sprawą niemniej ważną jest fakt sprowadzenia do stolicy sporych oddziałów wojska w dniu wyborów, co można interpretować jako próba wywarcia nacisku i swoisty pokaz siły.

Widokiem, który dość mocno rzucał się w oczy podczas dnia wyborów, była ogromna ilość autokarów zaparkowanych w pobliżu lokali wyborczych w Moskwie i innych dużych miastach Federacji. Zostali nimi przywiezieni ludzie z prowincji oraz żołnierze, aby oddać swój głos na jedynego właściwego kandydata i tym samym poprawić jego słabe notowanie w rosyjskich metropoliach oraz powtórnie zrobić to po powrocie do miejsca swojego zamieszkania. W ten sposób masa osób oddała dwa głosy, co w świetle prawa jest nielegalne. Społeczeństwo, społeczeństwo wyższej klasy średniej nie pozostało bierne wobec tych jawnych naruszeń. Wielu jej przedstawicieli wyszło na ulice, aby wyrazić swoje niezadowolenie. Jest to oznaka coraz bardziej aktywnego i zjednoczonego ruchu antyrządowego. Jednak liczba demonstrujących - kilka, kilkanaście tysięcy, wobec 140 milionowego społeczeństwa, jest liczbą nie robiąca wrażenia. Pomimo tego potencjał w tej grupie drzemiący warto wykorzystać. Coraz częściej pojawiające się i intensywniej działające opozycyjne media są w stanie poprawić tą statystykę.

Z drugiej strony pozostaje kwestia przyszłości Rosji. Odnosząc spektakularne zwycięstwo Putin zdecydowanie umocnił swoją pozycję na scenie politycznej. Po raz kolejny pokazał, że nie ma równego sobie rywala i jest niezastąpiony. Jednak nie pozwalając, aby wybory były całkowicie wolne, stracił autorytet u dużej liczby Rosjan. Dał im do odczucia, że nie liczy się z ich zdaniem. Bardziej zależy mu na władzy, niż na uznaniu społeczeństwa. Analizując politykę prowadzoną dotychczas prze Władimira Putina możemy wnioskować, że w sferze wolności obywatelskich raczej nie dojdzie do istotnych zmian.

Natomiast w sferze gospodarczej nowy-stary prezydent będzie musiał wykazać inicjatywę i popracować nad racjonalnymi i skutecznymi reformami. Rosyjska gospodarka wymaga restrukturyzacji, modernizacji i dywersyfikacji. Zależność od eksportu ropy naftowej i gazu ziemnego może okazać się zgubne w okresie kryzysu i spadających cen tych surowców. Były minister finansów Aleksiej Kudrin jest przekonany, że bez reform i liberalizacji systemu politycznego sytuacja Federacji Rosyjskiej nie ulegnie polepszeniu. Czynnik ten w połączeniu z ograniczeniem swobód i praw obywatelskich może doprowadzić do zintensyfikowania ruchów opozycyjnych i ich konsolidacji. Bez wątpienia będzie to bardzo groźne dla ekipy rządzącej, która już teraz dość nerwowo reaguje na każdy przejaw społecznego niezadowolenia.

W polityce zagranicznej na pewno Putin postawi na regionalną integrację w ramach Unii Euroazjatyckiej. Zacieśniające się więzy współpracy pomiędzy Federacją a innymi krajami postradzieckimi to duża szansa na zwiększenie znaczenia tych państw na arenie międzynarodowej. Jednak ta idea spotyka się z dość silną niechęcią rosyjskiej „bliskiej zagranicy”. Jak na razie do Unii należy Białoruś, Kazachstan i Rosja. Wnioski akcesyjne złożyły Kirgistan i Tadżykistan. Ukraina pomimo silnego nacisku Moskwy nadal balansuje pomiędzy integracją z Unią Europejską, a zbliżeniem ze wschodnim sąsiadem. Ustanowienie w ramach tej organizacji strefy jednej waluty - rubla, stworzenie strefy wolnego handlu i intensyfikacja wymiany handlowej może okazać się zbawienne dla rosyjskiej gospodarki i znacząco wzmocnić jej pozycję.

Reasumując, jak na razie pozycja Władimira Putina jest niezagrożona. Jego 6- letnia kadencja, być może przedłużona o kolejne 6 lat, będzie przełomową. W jej trakcie musi dojść do pewnych zmian, czy to na scenie politycznej, czy w sektorze gospodarczym. Jednak te reformy mogą się okazać powierzchowne, zmieniając sytuację tylko chwilowo i maskując stan rzeczywisty. Jak na razie na jakiekolwiek zmiany musimy poczekać do 7 maja b.r., kiedy to Władimir Władimirowicz Putin obejmie funkcję prezydenta.

Mateusz Garbaciak
Sekcja Europy Wschodniej i Bałkanów
I rok Stosunków Międzynarodowych
WNPiD UAM

http://www.rferl.org/content/analysis_putin_wins_battle_but_is_he_losing_war/24504736.html
www.rferl.org/content/four_scenarios_for_putin_20/24349530.html
http://www.kwasniewskialeksander.pl/foundationb.php
http://stosunki.pl/?q=content/na-kremlu-bez-zmian-%E2%80%93-okiem-obserwator%C3%B3w-i-zagranicznych-medi%C3%B3w
http://stosunki.pl/?q=content/podstawowe-koncepcje-polityki-zagranicznej-rosji-i-jej-priorytety

piątek, 9 marca 2012

Fidela Castro orędzie o stanie świata

Jeszcze niedawno, bo 29 grudnia, dominikański dziennikarz Santiago Contreras wzbudził niemałe poruszenie w internecie, publikując w sieci zdjęcie rzekomo przedstawiające martwego El Comandante. Jednak 3 lutego były kubański przywódca dobitnie zaprzeczył tym pogłoskom, spotykając się na konferencji prasowej z dziennikarzami z okazji publikacji swoich pamiętników. Opisują one okres od dzieciństwa Fidela do końca rewolucji w 1958 r.

Dwutomowa Partyzantka czasu (oryg. Guerrillero del Tiempo) to wywiad-rzeka przeprowadzony przez dziennikarkę Katiuskę Blanco. Gdyby chcieć te niemal 1000 stron wspomnień streścić w jednym zdaniu, należałoby przywołać wypowiedź Castro dotyczącą jego osobistych upodobań: wolę stary zegarek, stare okulary i stare buty, ale w polityce - wszystko nowe.

85-letni były dyktator przez około godzinę osobiście witał swoich starych i aktualnych towarzyszy, a całe spotkanie trwało blisko sześć godzin. Duża jego część poświęcona była
przemówieniu autora książki na temat obecnego sytuacji międzynarodowej. Wyznał, iż codziennie przegląda setki wiadomości ze świata oraz że szczególnie przygląda się wydarzeniom w Wenezueli, która 4 lutego obchodziła 20-lecie zamachu stanu dokonanego przez Hugo Chaveza. Nikt nie zrobił w historii więcej dla Wenezueli niż ruch boliwariański - dodał. Odniósł się do studenckich protestów w Chile popierając postulat darmowej edukacji, a Falklandy/Malwiny (spór o które ostatnio odżywa) nazwał częścią terytorium oderwaną od Argentyny, z której Brytyjczycy chcą pozyskiwać ropę naftową.

Fidel Castro nie omieszkał też skomentować bardziej globalnych problemów. Wyraził ubolewanie, iż nagrody Nobla rzadko trafiają w ręce tych, którzy wierzą w bardziej sprawiedliwy system społeczny. O Mitcie Romneyu, liderze wyścigu prezydenckiego w USA z ramienia Republikanów, powiedział, że jest ograniczony i niezrozumiały, i chociaż nie prognozuje mu dużego poparcia, uważa go za najmniejsze zło. Jako że wg niego, ewentualna interwencja w Syrii lub w Iranie zaowocuje konfliktem światowym, wyraził przekonanie, iż do takiej interwencji nie dojdzie. Zwrócił się też do Kubańczyków jak na lidera rewolucji przystało: Naszym obowiązkiem jest walczyć do ostatniej minuty, za nasz kraj, naszą planetę i za ludzkość.

W lipcu 2006r. Castro przekazał swojemu bratu, Raulowi, stanowisko Przewodniczącego Rady Państwa, a w kwietniu ub. roku otrzymał on także funkcję Pierwszego Sekretarza Komunistycznej Partii Kuby. Muszę korzystać z chwili, gdyż pamięć jest ulotna - oznajmił na koniec autor pamiętników, wciąż cieszący się na Kubie stosunkowo dużą sympatią społeczną.

Bartosz Wojnarowski
stosunki międzynarodowe, III rok
SEKCJA LATYNOAMERYKAŃSKA

Źródła:
http://www.prensalibre.com/internacional/Fidel-Castro-presenta-memorias-Guerrillero_0_640136078.html
http://www.granma.cu/ingles/cuba-i/9feb-fidel.html
http://konflikty.wp.pl/kat,1020223,title,Castro-ocenia-co-dzieje-sie-na-swiecie-zobacz-film,wid,14232275,wiadomosc_wideo.html
http://wiadomosci.wp.pl/title,Fidel-Castro-nie-zyje-poruszenie-w-sieci,wid,14134803,wiadomosc.html

niedziela, 4 marca 2012

(Dwu)władza na egzotycznym Wybrzeżu

Krwawe wydarzenia minionego roku w Afryce Północnej i tamtejsze rewolucje niejako przyćmiły równie znaczące przewroty w środkowej części kontynentu. Państwo, które należy do czołówki producentów kakao na świecie – Wybrzeże Kości Słoniowej - doświadczyło w ostatnim dziesięcioleciu licznych wewnętrznych konfrontacji. Co leży u podstaw napięć młodego narodu Zatoki Gwinejskiej?

Planowane pierwotnie na październik 2005 roku wybory prezydenckie na Wybrzeżu Kości Słoniowej, odbyły się dopiero 31 października 2010 (druga tura 28 listopada 2010) w wyniku napięć politycznych i eskalacji działań zbrojnych po pierwszej wojnie domowej. Pierwsza tura głosowania nie wyłoniła zwycięzcy. Do drugiej tury przeszli Alassane Ouattara i urzędujący dotychczas Laurent Gbagbo. Z końcem listopada komisja wyborcza Wybrzeża Kości Słoniowej ogłosiła Alassane Ouattara zwycięzcą, który zdobył według oficjalnych wyników 54% głosów. Jednocześnie Rada Konstytucyjna podważyła te dane i unieważniła wyniki, obwieszczając narodowi reelekcję Gbagbo. Obaj kandydaci, pewni swego tryumfu, ogłosili swoje zwycięstwa i niezależnie od siebie zostali zaprzysiężeni na stanowisko prezydenta, po czym niezwłocznie powołali dwa odrębne gabinety.
Przyczyn kryzysu należy dopatrywać się w końcu XX wieku, kiedy to Wybrzeże Kości Słoniowej targane było recesją gospodarczą i niestabilnością rządów. W 1999 roku ówczesny prezydent Henri Bedie zostało obalony w wyniku stanu przez gen. Roberta Guei. Generał Guei w następnym roku usiłował sfałszować przegrane wybory, co spowodowało falę narodowych protestów i ucieczkę Guei z kraju. Fotel prezydenta objął Laurent Gbagbo, prawowity zwycięzca wyborów. Jego nieskuteczne reformy doprowadziły do kryzysu ekonomicznego i znacznego obniżenia poziomu życia obywateli. Ponadto nasiliły się antagonizmy między muzułmańską północą i chrześcijańskim południem. W połowie września 2002 roku zupełnie niespodziewanie zostaje zamordowany były gen. Guei. Pozbycie się jego osoby stanowiło bezpośrednią iskrę do wybuchu pierwszej wojny domowej. Eskalacja walk zmusiła Radę Bezpieczeństwa ONZ do interwencji, która wysłał swe oddziały z misją pokojową w 2004 roku. Zawieszenie broni nastąpiło z początkiem 2005 roku, a dopiero w 2007 roku obie zwaśnione strony zawarły porozumienie pokojowe.
Zgodnie z konstytucją głosowanie powinno były odbyć się w 2005 roku. Chaos w państwie po działaniach zbrojnych i liczne opóźnienia w trakcie tworzenia nowego spisu wyborców uniemożliwiły sprawne przeprowadzenie wyborów. Prezydent Gbagbo i premier Soro uzgodnili, że ostatecznie odbędą się one z końcem czerwca 2008 roku. Jednak kolejne konflikty u szczytu władzy wywołały odwołanie tego terminu i bezterminowe ich przesunięcie, podczas gdy funkcję prezydenta pełnił cały czas Laurent Gbagbo.
Napięcia w kraju nasiliły się po drugiej turze wyborów w listopadzie 2010 roku i utworzenia tzw. dwuwładzy. Dwie zwalczające się siły pociągnęły za sobą rzesze sfrustrowanych obywateli, co w konsekwencji przerodziło się w ponowny wybuch wojny domowej. Prezydent Ouattara z poparciem oddziałów Nowych Sił i społeczności międzynarodowej wezwał do zaprzestania walk i ustąpienia jego rywala z natarczywej polityki buntu. Jedynie władze Angolii i Gambii wyraziły aprobatę dla działań Laurenta Gbagbo. Wojsko Wybrzeża wstawiło się za prezydentem Gbagbo i nauczone doświadczeniami ostatnich lat bezpardonowo rozprawiało się z Nowymi Siłami pozostawiając steki ofiar śmiertelnych i ogromny rozlew krwi. Tysiącu uchodźcom udało się przedostać do Liberii, by stamtąd zbiec dalej na zachód i północny zachód.
Unia Afrykańska oraz Wspólnota Gospodarcza Państw Afryki Zachodniej (ECOWAS) podjęły decyzję o zawieszeniu członkowstwa Wybrzeża Kości Słoniowej w organizacjach. Eskalacja starć i masowe naruszenia praw człowieka, szczególnie przez siły podległe Laurentowi Gbagbo, zmusiły władze Unii Europejskiej i Stanów Zjednoczonych do nałożenia sankcji wizowych na dotychczasowego prezydenta, jego żonę i bliskich współpracowników. Większość państw europejskich zaleciła swoim obywatelom opuszczenie kraju i zaprzestanie doń podróży. Amnesty International ostro skrytykowała działania zbrojne i masowe łamania praw człowieka przez obie strony – muzułmanów i chrześcijan. Z końcem 2010 roku Zgromadzenie Ogólne ONZ oficjalnie uznało Alassane Ouattarę za prezydenta państwa, co jednak nie zrobiło na Gbagbo dużego wrażenia.
Do apogeum konfliktu doszło w lutym 2011 roku. Zarówno północ, jak i południe dopuściło się licznych aktów terroru, porwań, zabójstw i bezprawnych aresztowań. Ofiarami stały się także kobiety i dzieci. Usilne naciski przywódców ONZ i krajów Europy nie skłoniły Gbagbo do ustąpienia, wbrew przeciwnie, kilkakrotnie podczas wojny domowej zapewniał o prawomocności i zasadności jego reelekcji. W początkach kwietnia 2011 roku Nowe Siły przy wsparciu wojsk ONZ, będące wówczas w ofensywie, dokonały bezpośredniego ataku na siedzibę Gbagbo w Abidżanie. 11 kwietnia 2011 roku siły ONZ schwytały i aresztowały Laurenta Gbagbo i zabezpieczyły strategiczne punkty Abidżanu, byłej stolicy Wybrzeża Kości Słoniowej i drugiego po Lagos miasta Afryki Zachodniej pod względem liczby mieszkańców. Działania zbrojne oficjalnie zakończono, ale zdarzały się później pojedyncze protesty przeciwko nowo zaprzysiężonemu u Jamusukro prezydentowi Outtarze. 30 listopada 2011 roku Laurent Gbagbo został przewieziony do Hagi, gdzie Międzynarodowy Trybunał Sprawiedliwości postawił mu 4 zarzuty zbrodni przeciwko ludzkości.
Ostatnie zajścia na Wybrzeżu Kości Słoniowej i tamtejsza „dwuwładza” stanowią ewenement w skali współczesnego świata. Rozgrywały tam się niejako w cieniu północnoafrykańskich rewolucji w 2011 roku, ale równie skutecznie udało się wprowadzić proces demokratyzacji kraju. Miejmy nadzieję, że rządy Alassane Ouattary ustabilizują sytuację w państwie.

Michał Hejza
Stosunki międzynarodowe, 1 rok

wtorek, 21 lutego 2012

Kawa konsularna z Konsulem Honorowym Republiki Turcji, panem Jerzym Kudyńskim


Koło Naukowe Stosunków Międzynarodowych zorganizowało 4 stycznia 2012 roku kolejne spotkanie
z cyklu „kaw konsularnych”. W tej formule, wcześniej także przy współpracy z Forum Młodych Dyplomatów, goszczono dotychczas w Klubie Profesorskim zarówno członków służby konsularnej (honorowej i zawodowej), dyplomatów, a także deputowanych do Parlamentu Europejskiego.

Zaproszenie przyjął tym razem honorowy konsul generalny Republiki Turcji, pan Jerzy Kudyński. Po przedstawieniu gościa, rozpoczął on wystąpienie od nakreślenia procedury własnego powołania i wspomnień z początków sprawowania funkcji. Przyznając szczególną rolę kontaktom handlowym z przedsiębiorstwami tureckimi, relacjonował dwuletnią drogę zwieńczoną powołaniem. Przypomniał o różnicach między zawodowymi i honorowymi urzędami konsularnymi, podkreślając jednocześnie relatywne korzyści, jakie państwo wysyłające czerpie z ustanawiania drugiego rodzaju konsulatów (bezkosztowość, możliwość pełnienia niemal wszystkich funkcji konsulatu zawodowego poza stolicą, a także lepsza znajomość warunków panujących w państwie przyjmującym przez urzędników będących obywatelami tego państwa).

Szczególnie interesujące były przedstawione następnie wątki dotyczące nietypowych spraw, podejmowanych niejako na marginesie prawa konsularnego, a wiążących się z koniecznością udzielenia pomocy obywatelom Republiki Turcji (np. pomoc przy spisywaniu testamentu i zorganizowanie powrotu choremu na cukrzycę, czy interwencja w sprawie zatrzymanych na granicy polsko-niemieckiej Turczynek). Pan Kudyński podkreślał, że konieczne było w tych przypadkach zaangażowanie całego szeregu osób, korzystanie z kontaktów zarówno po stronie polskiej, jak i za granicą.
Konsul poświęcił wiele uwagi dokumentom paszportowym, wskazując, jakie ryzyko wiąże się z przekraczaniem polskiej granicy zachodniej przez obywateli tureckich posiadających jedynie wizę narodową. Zaakcentował także znaczenie kontroli paszportowej przy zwalczaniu przestępczości o charakterze transgranicznym.

Część kończąca spotkanie przeznaczona została na pytania od uczestników. Te dotyczyły zarówno
kwestii związanych z bieżącą polityką zagraniczną Turcji (proces akcesyjny Republiki Turcji do Unii Europejskiej, zwłaszcza w aktywności polskiej prezydencji; kwestia uznawania wydarzeń z 1915 roku za ludobójstwo popełnione na Ormianach; rola Turcji w kontekście bezpieczeństwa energetycznego; zaangażowanie na Bliskim Wschodzie, relacje z Izraelem i kwestia palestyńska), jak i praktycznych aspektów pobytu w Turcji, m.in. w ramach wymian studenckich.

Nieformalny charakter oraz kameralna oprawa wydarzenia po raz kolejny umożliwiły zainteresowanym wyrażanie własnych spostrzeżeń i pogłębianie wiedzy dotyczącej polityki międzynarodowej. Stąd przekonanie, iż cykl „kaw konsularnych” winien być kontynuowany.
mgr Marta Zobeniak
Wydział Nauk Politycznych i Dziennikarstwa UAM

piątek, 10 lutego 2012

Przygotowania do Euro po ukraińsku...


Jak wszyscy wiemy w 2012 w Polsce i Ukrainie odbędą się mistrzostwa piłki nożnej. Wydarzenie to jest szansą na wypromowanie kraju i zdobycie ogromnych zysków z odwiedzin turystów. Jednym z problemów Ukrainy w związku z przygotowaniami, jest obecność na ulicach setek bezdomnych psów i kotów.

Od początku tego roku ma miejsce akcja masowej eksterminacji zwierząt. Wybudowane zostały specjalne krematoria dla palenia ciał psów, na ulicach rozsypuje się trutki, czasem metody zabijania są jeszcze bardziej okrutne. Akcja zakłada ich usypianie, jednakże stosowane są również niehumanitarne metody zabijania. Dlaczego? W krematoriach płaci się ok. 2 zł za kilogram psa, a chęć zarobienia sprawia, że przestają się liczyć z cierpieniem zwierząt.

Sprawą zainteresowały się media oraz organizacje ochrony praw zwierząt. Przewodnicząca Stowarzyszenia Obrony Praw Zwierząt "SOS" Tamara Tarnawska wzywa do rozbudowania sieci schronisk. Dyrektor UEFA EURO 2012 Martin Kallen zwrócił już się w związku z tym do strony ukraińskiej, aby zainteresowała się tym problemem. Jednakże władze miast podkreślają, że brakuję pieniędzy na taką inwestycję, a akcja ma na celu również ochronę mieszkańców przed chorobą wścieklizny i agresywnymi psami. Tymczasem zabija się również psy które oddaliły się od domu lub zaginęły.

Ulice wolne od bezpańskich psów, owszem, pozytywnie wpłyną na estetykę odwiedzanych miast na Ukrainie, ale czy sposób w jaki rozwiązuję się ten problem pozytywnie wpłynie na wypromowanie kraju przed Euro? Były szef państwa Leonid Krawczuk komentuje:

- Tego nie uważa się za problem: urodziło się, to zdechnie. Na Euro 2012 przyjedzie 600 tysięcy ludzi i zobaczą to błoto, niemoralność, to nawet najładniejszy stadion nie pomoże - powiedział.

Moim zdaniem korzyści są niewspółmierne z negatywnymi stronami akcji. Już teraz tysiące osób podpisuję petycje w sprawie zatrzymania procederu. Czy akcja mająca na celu zakończenie eksterminacji odniesie skutek przekonamy się, mam nadzieję, już niedługo.

Michalina Rachelska, II rok SM.
Sekcja indyjska.

sobota, 7 stycznia 2012

Czekając na egzekucję


W jego niewinność wierzą rodzina, sędzia który wydał wyrok i była minister sprawiedliwości. Mimo to Iwao Hakamada już od 43 lat przebywa w japońskiej celi śmierci.

W 1968 były bokser z prefektury Shizuoka został skazany za zabójstwo dyrektora fabryki, w której pracował, a także jego żony i dwójki dzieci. Obciążającym dowodem były zeznania, które oskarżony podpisał po 23 dniach przesłuchania, trwającego łącznie 277 godzin. Hakamada po pewnym czasie wycofał zeznania, twierdząc, że był podczas ich składania bity i zastraszany. Jeden z sędziów wydających wyrok, Norimichi Kumamoto, w 2007 r. ogłosił publicznie, iż jego zdaniem Hakamada jest niewinny, ale podczas procesu został on przegłosowany przez innych sędziów.
Obecnie Iwao Hakamada ma 75 lat - według Amnesty International jest on najdłużej przebywającym więźniem w celi śmierci na świecie. W ostatnich miesiącach z Tokio napływają informację o depresji Hakamady, który odmówił przyjmowania leków, pomimo nadciśnienia i cukrzycy. Grupy prawników, rodzina oraz zwolennicy wzywają, aby zawiesić wykonanie tego wyroku i po raz kolejny rozpatrzyć sprawę. Powołują się oni na nieprawidłowości do których doszło podczas procesu w 1968r. Niestety ich starania jak do tej pory nie dały efektów.

Japonia jest obok Stanów Zjednoczonych drugą uprzemysłowioną demokracją, w której stosuje się karę śmierci. Jednak w przeciwieństwie do USA egzekucje są tam przeprowadzane w tajemnicy. Skazani przebywają samotnie w celach, które opuszczają najwyżej na 45 min. dziennie. Największym kuriozum jest fakt, iż więźniowie nie wiedzą kiedy zostaną poddani egzekucji. Trwanie takiego stanu rzeczy przez kilkanaście lat prowadzi do licznych depresji i chorób psychicznych wśród skazanych na karę śmierci w Japonii.

wtorek, 3 stycznia 2012

Europejski Rok Wolontariatu dobiegł końca


Międzynarodowy Dzień Sekretarki, Międzynarodowy Dzień Piwa, Światowy
Dzień Zwierząt Hodowlanych, Dzień Kundelka, Ogólnopolski Tydzień Wegetarianizmu, Międzynarodowy Rok Lasów… Informacje o rozmaitych świętach, obchodach, inicjatywach napływają z różnych stron, także z Unii Europejskiej. Zwraca ona uwagę społeczeństwa na konkretne problemy i zagadnienia za pomocą europejskich lat tematycznych. Rok 2011 ogłoszono Europejskim Rokiem Wolontariatu.



Zaangażowanie w różnego rodzaju formy bezinteresownej pomocy jest popularne w krajach unijnych, jednak nadal mniejszym zainteresowaniem cieszy się w państwach postkomunistycznych. Na szczęście wzrasta ono z każdym rokiem. Unia Europejska od lat wspiera działania związane z wolontariatem. Taka forma społecznej aktywności przynosi korzyści zarówno osobom wymagającym pomocy, jak i samym wolontariuszom. Mogą przeżyć ciekawą przygodę w ramach unijnego projektu Wolontariatu Europejskiego. Wiąże się on z wyjazdami zagranicznymi, nie tylko w ramach wspólnoty, ale i do innych współpracujących państw. Zalet uczestnictwa w projekcie jest wiele. Począwszy od osobistego poczucia spełnienia, poprzez naukę języka i poznanie nowych kultur, po zdobycie cennego doświadczenia w pracy z ludźmi. Jednak trzeba mieć świadomość, że taki wyjazd to nie wycieczka turystyczna, ale wymagająca poświęcenia praca na rzecz innych. Potrzebna jest motywacja i chęć podjęcia takiego wyzwania. Jeśli chodzi o kwestie finansowe, to wolontariusz nie musi się martwić o wyżywienie, mieszkanie czy dojazdy, dostaje również kieszonkowe na osobiste potrzeby. Wolontariat już z samej definicji nie łączy się z pracą zarobkową, więc nie ma co liczyć na coś więcej. Projekt jest skierowany do młodych ludzi w wieku 18-30 lat.

W 2011 roku Unia Europejska chciała w szczególny sposób wzbudzić zainteresowanie wolontariatem poprzez ułatwienie działalności związanej z tą formą pomocy, nagradzanie wolontariuszy (na przykład poprzez uznawanie kwalifikacji), poprawę jakości dzięki szkoleniom i lepszemu dostosowaniu kwalifikacji do powierzanych zadań, a także uświadamianie społeczeństwu znaczenia wolontariatu. Rok Wolontariatu miał zachęcić państwa członkowskie, władze lokalne i regionalne do stworzenia warunków sprzyjających zaangażowaniu obywateli w tego typu działalność. Aby przybliżyć tematykę swojej pracy, przez cały rok grupa wolontariuszy jeździła po Unii Europejskiej i opowiadała na czym ona polega. W poszczególnych krajach spędzili 10 dni, sprawozdaniem z ich podróży zajmujowało się 27 dziennikarzy-ochotników. Ponadto organizowane były konferencje i seminaria pozwalające na wzajemne uczenie się i wymianę doświadczenia. Przeprowadzono również kampanie promocyjne i współpracuje z mediami, aby dotrzeć do jak największej liczby odbiorców.

1 i 2 grudnia w Warszawie odbyła się konferencja podsumowująca pod hasłem "Przygotowanie trwałego dziedzictwa Europejskiego Roku Wolontariatu 2011". Obradom przewodziła Czesława Ostrowska, podsekretarz stanu w Ministerstwie Pracy i Polityki Społecznej. W konferencji udział wzięli przedstawiciele krajów członkowskich UE, przedstawiciele organizacji pozarządowych, a także politycy i inni zainteresowani tematyką. Oczywiście wciągu jednego roku trudno rozwiązać wszystkie problemy związane z omawianą działalnością, ale celem konferencji było przygotowanie gruntu pod kontynuację działań związanych z wolontariatem w Unii Europejskiej, na szczeblu państwowym i regionalnym. Chodzi o to, by rozwijać i utrwalić doświadczenia zebrane podczas całego projektu. Co ciekawe, obchody dziesiątej rocznicy Międzynarodowego Roku Wolontariatu organizowanego przez ONZ również przypadły na rok 2011. 5 grudnia odbył się kolejny Dzień Wolontariusza, okazja dla podopiecznych na wyrażenie swojej wdzięczności. Dzień jak co dzień, rok 2011 minął, ale dla ludzi odnajdujących się w tej pracy społecznej wolontariat to ciągłe wyzwania, ale i satysfakcja, które nie kończą się z nowym rokiem.

Czy obchody Europejskiego Roku Wolontariatu sprostały postawionym celom? Trudno jednoznacznie powiedzieć, nie każdy nawet wiedział, z jakim tematem unijnym należy kojarzyć 2011. Na pewno nie zniknęła cała biurokracja i niektóre trudności formalne związane z udzielaniem pomocy. Nie każdy ulegnie modzie na wolontariat. Jednak osoby zaangażowane nadal będą robić swoje i to jest ważne. A jeśli inicjatywa unijna pomogła w pewnym stopniu docenić społeczeństwu rolę wolontariusza, a także zachęciła kogoś do takiej formy działalności – to warto było.

http://erw2011.gov.pl/pl/
http://ec.europa.eu/news/employment/110106_pl.htm
http://wiadomosci.ngo.pl/wiadomosci/706521.html
http://prezydencja.ngo.pl/x/606090
http://www.uniaeuropejska.org/wolontariat-europejski
http://www.wolontariat.org.pl/strona.php?p=1744

Paulina Nowicka
Stosunki Międzynarodowe, I rok
SEKCJA BAŁKANÓW, EUROPY WSCH. I ROSJI

poniedziałek, 26 grudnia 2011

Ukraina za rządów Janukowycza


Kiedy 7 lutego ubiegłego roku Wiktor Janukowycz, lider prorosyjskiej Partii Regionów, zwyciężył w wyborach prezydenckich, raczej nikt nie miał wątpliwości, że z dotychczasowego zachodniego kierunku Ukraina zwróci się ku swojemu wschodniemu sąsiadowi – Rosji. Wynik wyborów, w których Janukowycz pokonał skłóconych ze sobą liderów Pomarańczowej Rewolucji, Julię Tymoszenko i Wiktora Juszczenkę, dodatkowo utwierdzał opinię publiczną, że polityka wyraźnie antyrosyjska i proeuropejska Kijowa dobiegła końca. Dodatkowo terytorialne rozłożenie głosów utrwaliło podział na „pomarańczowy” zachód ze stolicą we Lwowie i „niebieski” Donbas ze stolicą w Doniecku.

Jednak mimo tych wszystkich przewidywań nowy prezydent postanowił obrać inny kierunek polityki zagranicznej. Ku ogromnemu zaskoczeniu Janukowycz pierwszą wizytę państwową
złożył nie w Moskwie, tylko w Brukseli. Można było to odebrać jako kontynuację zbliżenia Ukrainy z zachodnimi instytucjami, które znalazło potwierdzenie w członkostwie Kijowa w strukturach Partnerstwa Wschodniego i pracy w jego ramach nad umową stowarzyszeniową z Unią Europejską. Jednak Rosja doskonale rozumiejąc geopolityczne znacznie naszego wschodniego sąsiada w ramach heartlandu, nie mogła sobie pozwolić na stratę wpływów w tym regionie i na dalszą jego integrację z Zachodem. Kreml w ramach „polityki zniechęcenia i odciągania” Kijowa od stowarzyszenia z Europą, zaproponował utworzenie Unii Celnej, w której skład miały wejść republiki byłego ZSRR.

Jak na razie do powstałej w styczniu 2010 strefie wolnego handlu należą Białoruś, Kazachstan i Rosja. Ewentualne przystąpienie Ukrainy do tej unii oznaczałoby definitywne pożegnanie się z dalszym zbliżeniem ze strukturami europejskimi, co w obliczu pogarszającej się sytuacji ekonomicznej i społecznej (szalejący od kilku lat kryzys demograficzny charakterystyczny dla zachodnich republik postradzieckich) wywołałoby ogromnie niezadowolenie ukraińskiego społeczeństwa, które w UE widzi szansę na reformy i poprawę sytuacji.

Istnieje również druga strona medalu. Umowy gazowe są dla Ukrainy ważnym źródłem zasilającym budżet, a podpisanie przez Julię Tymoszenko 18 stycznia 2009 r. 10-letniego układu o tranzycie gazu dodatkowo uzależnia Kijów od woli i zamiarów Moskwy. Na jego mocy Ukraińcy płacą w tym roku roku 400 dolarów za 1000m³ w porównaniu z 230 dolarami za 1000 m³ w 2009 r. Umowa ta, obowiązująca do 2020r., jest powodem oskarżenia byłej premier o nadużycie władzy. Dodatkowo i tak już trudną sytuację ekonomiczną Ukrainy pogorszą konsekwencje otwarcia bałtyckiego rurociągu Nord Stream, przez który rocznie będzie przesyłane 55 mld m³ rosyjskiego gazu kosztem zmniejszenia przesyłu przez takie kraje tranzytowe jak Ukraina czy Białoruś. W ten sposób Kijów zapłaci wysoką cenę za swoją prozachodnią politykę.

Ponadto rządowe plany dotyczące budowy nowych elektrowni atomowych doskonale komponuje się z rosyjskimi planami utworzenia atomowego sojuszu strategicznego w oparciu o kazachski uran i ukraiński przemysł. W 2009 r. Kijów zarobił 208 mln USD z tytułu handlu nadwyżką energii elektrycznej, która według nieoficjalnych danych pochodzi w 50% z elektrowni jądrowych. Aby zwiększyć przychody ekipa rządząca ,w oparciu o rosyjskie fundusze, planuje rozbudować sektor energetyki atomowej. Plan ten zawiera wytyczne, aby moc reaktorów zwiększyć z obecnych 14000MW do 29500MW. Jednak nie jest to możliwe bez udziałów w Międzynarodowym Centrum Wzbogacania Uranu i dostaw kazachskiego i rosyjskiego uranu. Powstaje więc dodatkowy czynnik uzależniający decyzje Janukowycza od postawy Kremla.

Innym przykładem dwoistości polityki rządu znad Dniepru, jest przedłużenie stacjonowania Floty Czarnomorskiej w porcie sewastopolskim. Na mocy porozumienia z 21 kwietnia 2010 (dwa miesiące po objęciu urzędu przez Janukowycza), Flota ma prawo dzierżawy krymskiej bazy do 2042 roku z możliwością 5-letniej prolongaty. W zamian Ukraińcy otrzymali rabat na importowany gaz w wysokości 40 mld dolarów. Warto również dodać, że opłata za pobyt wojska rosyjskiego w Sewastopolu wynosi 98 mln dolarów na rok, co dodatkowo motywuje decyzję Janukowycza o jej przedłużeniu. Nie trudno zauważyć, choćby na przykładzie Polski, że ewentualne członkostwo Ukrainy w strukturach UE może przynieść jej niewspółmierne korzyści. Począwszy od reform skostniałego systemu prawnego, który jest wierną kopią tego z ZSRR, a skończywszy na rozbudowie i modernizacji infrastruktury oraz gospodarki. Oprócz korzyści stricte materialnych, Kijów z pewnością poprawiłby swoje znacznie na arenie nie tylko europejskiej, ale również światowej. Pozostaje kwestia czy obecna ekipa rządząca z Wiktorem Janukowyczem na czele, wykorzysta tą dziejową szansę dla swojego kraju. Z pewnością taka okazja, jeśli zostanie zmarnowana, może się szybko nie powtórzyć.

Tak więc dotychczasowy okres rządów prezydenta Wiktora Janukowycza charakteryzuje polityka balansowania pomiędzy integracją z Zachodem, głównego determinanta głębokich reform i zmian, o zbliżeniem ze wschodnim mocarstwem, z którym Ukraina jest powiązana gospodarczo i politycznie. Ale czy jednak decyzje oparte na ekonomicznych kalkulacjach są właściwą drogą do polepszenia sytuacji ukraińskiego społeczeństwa? Czy odrzucając w maju 2010 roku możliwość uczestniczenia w strukturach NATO i likwidacja komisji parlamentarnych zajmujących się integracją z UE, to właściwa droga ku reformom? Czy tylko wspieranie interesów oligarchów z bogatego Donbasu? Z odpowiedziami na te pytania przyjdzie się zmierzyć Janukowyczowi w następnych latach jego prezydentury. Jeśli zda ten egzamin to być może pozostanie na stanowisku, co jednak w obliczu spadającego poparcia będzie niezmiernie trudne.

Mateusz Garbaciak
stosunki międzynarodowe, 1 rok
SEKCJA BAŁKANÓW, EUROPY WSCH. I ROSJI

Źródła:
http://www.rferl.org/content/nord_stream_pipeline_could_be_a_game_changer_for_ukraine_belarus/24384944.html
http://www.stosunkimiedzynarodowe.info/artykul,1150,Ukraina_wybiera_Rosje
http://www.rferl.org/content/ukraine_prepare_arbitration_russia_gas_dispute/24319377.html
http://www.kwasniewskialeksander.pl/foundationb.php
http://pl.wikipedia.org/wiki/Wybory_prezydenckie_na_Ukrainie_w_2010_roku

sobota, 24 grudnia 2011

Świąteczne życzenia

W imieniu redakcji Bloga Koła Naukowego Stosunków Międzynarodowych Wydziału Nauk Politycznych i Dziennikarstwa UAM chciałabym życzyć wszystkim czytelnikom zdrowych i pogodnych Świąt Bożego Narodzenia.

Klaudia Portała
Redaktor naczelna
1 rok SUM SM

środa, 21 grudnia 2011

Nowe otwarcie czy pozorne reformy?

Po wielu miesiącach negocjacji pomiędzy obecnie urzędującym prezydentem Jemenu, Ali Abd Allah Salah, a opozycją jemeńską, doszło do porozumienia, według którego przedterminowe wybory prezydenckie odbędą się 21 lutego 2012 roku. Porozumienie zostało podpisane 23 listopada 2011 roku w Rijadzie. Prawdopodobnie nadszedł już schyłek trwających blisko 33 lata rządów autorytarnych.
Rolę mediatora w pertraktacjach pełniła Rada Współpracy Zatoki Perskiej (GCC). Dekret wydany przez wiceprezydenta Abd ar-Raba Mansura al-Hadiego, (prezydent Salah przekazał mu władzę) zawiera informację, według których będzie on jedynym kandydatem w wyborach prezydenckich, sprawując władzę przez okres następnych dwóch lat. Po tym okresie odbędą się nowe wybory prezydenckie i parlamentarne. Porozumienie zakłada również 90 dniowy okres przejściowy, w którym aż do 21 lutego następnego roku, Salah będzie pełnił stanowisko prezydenta honorowego, jednakże bez możliwości wpływu na decyzje swojego następcy. Zgodnie z dekretem, Salah oraz jego współpracownicy będą mieli przyznany immunitet, który będzie pozwalał im uniknąć odpowiedzialności za brutalne działania wobec ludności w czasie protestów. Kluczowe organy bezpieczeństwa będą kontrolowane przez najstarszego syna Salaha, Ahmeda, oraz jego krewnych. Główną misją obecnego wiceprezydenta jest skonstruowanie rządu, w którym znajdzie się opozycja. Tymczasowy gabinet przede wszystkim ma zadanie nadzorowania dialogu narodowego oraz przygotowanie nowej konstytucji. Mohammed Basindawa, szef koalicji i były minister spraw zagranicznych, został kandydatem opozycji na tymczasowego premiera.

Zdaje się, że Jemen dołącza do Tunezji, Libii oraz Egiptu, gdzie arabska rewolucja doprowadziła do obalenia głowy państwa. Jednakże nigdy nie wiemy co przyniesie jutro. Najlepszym tego przykładem jest obecnie sytuacja w Egipcie.

Były prezydent Egiptu Hosni Mubarak ustąpił ze stanowiska 11 lutego bieżącego roku i przekazał władzę Najwyższej Radzie Wojskowej, nad którą przewodnictwo objął Mohamed Hussein Tantawi. Niestety demonstracje niezadowolonych obywateli (wśród nich Mohamed ElBaradei), na placu Tahrir wciąż trwają, bowiem Najwyższa Rada Wojskowa nadal nie przekazała władzy cywilom. Dzięki zdecydowanej postawie Egipcjan wybory prezydenckie odbędą się w czerwcu 2012 roku. Zaś wybory parlamentarne w Egipcie rozpoczęły się 28 listopada i będą trwać aż do 10 stycznia 2012 roku. Pojawiają się już pierwsze nieprawidłowości, które mogą negatywnie wpłynąć na dalszy rozwój wydarzeń.

Trzeba zadać sobie zasadnicze pytanie czy Jemen, podobnie jak Egipt będzie miał trudności w procesie wprowadzania zmian po ustąpieniu prezydenta Salaha? Reformy przedstawione w dekrecie są bardzo rozciągnięte w czasie. Zatem porozumienie, może stanowić świadomy podstęp polityczny prezydenta Salaha, który po wyciszeniu protestów oraz złagodzeniu agresywnych nastrojów panujących w Jemenie, będzie znów próbował sięgnąć po władzę. Jest to tylko hipoteza, na rozwój wydarzeń przyjdzie nam jeszcze poczekać.

Jemen ma przed sobą dwie możliwości wyboru: drogę ku demokracji bądź utrzymanie status quo. Druga opcja choć mało prawdopodobna, może się ziścić, jeśli opór, a przede wszystkim zdecydowanie ludności, będzie słabło.

Kamil Grzywna
I rok SM
SEKCJA
ISLAMSKA

sobota, 10 grudnia 2011

Uzgodniono budżet Unii Europejskiej na rok 2012

W nocy z 18 na 19 listopada 2011 roku przedstawiciele ministerstw finansów państw członkowskich Unii oraz przedstawiciele Parlamentu Europejskiego osiągnęli kompromis w kwestii budżetu Unii Europejskiej na przyszły rok.

Problem w negocjacjach stanowiło ustalenie wysokości wydatków w przyszłym roku. Propozycja Komisji Europejskiej oraz rządów na ten cel była znacznie niższa niż wydatki, które zgłosił Parlament Europejski. Premier brytyjski James Cameron podkreślił, że wzrost środków budżetu UE o 5,2 procenta w stosunku do obecnego roku (czyli do kwoty 133,1 miliarda euro) nie był możliwy obecnie ze względu na konieczne zmniejszenia wydatków budżetowych w krajach członkowskich.

Tworząc budżet na najbliższy rok niezbędne było wzięcie pod uwagę działań oszczędnościowych związanych z kryzysem finansowym i gospodarczym w państwach członkowskich Unii Europejskiej. Zmniejszono zatem środki przeznaczone między innymi na politykę zagraniczną, regionalną, społeczną oraz na badania.

Kwota płatności wynosić będzie, zgodnie z propozycją państw 129 088 miliardów euro. Poziom zaangażowania ustalono na 147,23 miliarda euro (1,12 % dochodu narodowego brutto państw członkowskich). Budżet na przyszły rok w porównaniu do obecnego będzie wyższy o 1,85 % (2,3 miliarda euro).

Budżet przyjęto jednomyślnie. Przyjęto również poprawkę do tegorocznego budżetu w postaci dopłaty 200 milionów euro od państw należących do Unii. Minister ds. europejskich, Mikołaj Dowgielewicz, podkreślił, że budżet udało się uzgodnić w terminie przewidzianym w traktacie z Lizbony. Zauważył ponadto, że jest to znaczny sukces polskiej prezydencji.

W mojej opinii minister ma całkowitą rację i niewątpliwie kwestię terminowego zakończenia negocjacji w sprawię budżetu można uznać za pozytywny element kończącej się niebawem prezydencji Polski w Radzie Unii Europejskiej. Osiągnięcie porozumienia jest szczególnie ważne w momencie zwalczania skutków kryzysu finansowego i gospodarczego na kontynencie.

Anna Wesołowska-Maciejewska
Studium Doktoranckie WNPiD I rok


Dowgielewicz: budżet UE na 2012 r. - najlepszy na ten moment
Link:http://forsal.pl/artykuly/567684,dowgielewicz_budzet_ue_na_2012_r_najlepszy_na_ten_moment.html (data wejścia na stronę: 2011.11.15).
Niemcy i Wielka Brytania apelują o oszczędny budżet UE na 2012 r.
Link:http://wiadomosci.onet.pl/swiat/niemcy-i-wielka-brytania-apeluja-o-oszczedny-budze,1,4911038,wiadomosc.html (data wejścia na stronę: 2011.11.18).
Unia Europejska ma budżet na 2012 rok
Link:http://wyborcza.pl/1,91446,10673010,Unia_Europejska_ma_budzet_na_2012_rok.html (data wejścia na stronę: 2011.11.19).

poniedziałek, 5 grudnia 2011

Nowy etap naszej historii - zgodnie twierdzą wygrani i przegrani


Po 7 latach od niespodziewanego zwycięstwa socjalistów w wyborach do parlamentu Hiszpanii, władza powraca w ręce drugiej z liczących się na tamtejszej scenie politycznej partii. Kraj dotknięty 45-procentowym bezrobociem w grupie osób do 25 lat będzie teraz rządzony przez centroprawicową Partię Ludową (PP), która osiągnęła najlepszy wynik w historii.

Po przeliczeniu 100% głosów, w wyborach do Kongresu Deputowanych PP uzyskało 44,62% głosów, natomiast druga w kolejności PSOE (socjaliści) - 28,73%. Taki wynik zwycięskiej partii umożliwia jej samodzielne rządzenie, co w dwuipółpartyjnym systemie politycznym Hiszpanii nie zdarzało się często. Na 208 senatorów wybieranych (ogółem: 266), w najbliższej kadencji 136 wprowadzi Partia Ludowa, natomiast 48 - wspomniana wyżej Hiszpańska Socjalistyczna Partia Robotnicza.
Tegoroczna kampania wyborcza wyglądała zdecydowanie inaczej niż w Polsce. Kardynalne znaczenie ma ustrój - tu, w monarchii dziedzicznej, największą realną władzę posiada premier, czyli z reguły szef partii, która uzyska największą liczbę głosów. W związku z tym, wybory parlamentarne wyglądają w Hiszpanii tak, jak u nas prezydenckie - nie promuje się nikogo innego poza jednym kandydatem. Najpopularniejsze są małe tabliczki ustawione wzdłuż alei. Wypisane na wielu z nich hasło wyborcze socjalistów "Walcz, o to, czego chcesz" poniosło w niedzielę dramatyczną klęskę z ludowymi "Przyłącz się do zmiany" oraz "Po pierwsze, zatrudnienie".

To właśnie zatrudnienie było głównym tematem wypowiedzi Mariano Rajoya (obecnie premiera-elekta) podczas wielkiej debaty przedwyborczej, jaka odbyła się 7 listopada br. Już na początku programu prowadzący uznał ją za najbardziej umiędzynarodowioną debatę w historii kraju. Obejrzałem dyskusję w całości i, tak jak się spodziewałem, nie zmieniła ona wiele w preferencjach elektoratu. Zarówno Rajoy, jak i Alfredo Peréz Rubalcaba (kandydat PSOE) pojawili się w studiu solennie przygotowani, prezentując różne dane, wykresy, fakty. Widać było kontrast poglądów. Kiedy nacisk na równość szans w dostępie do pracy kładł Rajoy, Rubalcaba (dość niespodziewanie) twierdził, iż ważniejsze są opieka zdrowotna i edukacja. Kiedy ten pierwszy przywoływał zatrważające dane statystyczne kraju pogrążonego w kryzysie, jego rywal zarzucał mu przesadne operowanie suchymi liczbami i monotematyczność ("Gdybyśmy zorganizowali 41 takich debat, mówiłby pan to samo"). Na uwagę zasługuje dyskretność prowadzącego w liczeniu czasu na wypowiedzi (jeden czas dla każdego na cały blok) i brak jakichkolwiek pytań do polityków z zewnątrz. Wg sondażu dziennika "El Mundo", tylko 16% widzów po debacie zmieniło swój głos. Dla 65% ankietowanych zwycięzcą okazał się Mariano Rajoy.
Zwycięstwo centroprawicy niekoniecznie musi oznaczać "zwrot w prawo" w ojczyźnie Pabla Picassa i Salvadora Dali. Tradycyjne wartości tracą tu na popularności, znaczenie zyskuje wyzwolone, hedonistyczne podejście do życia. Rozwój tego nurtu, szczególnie w Madrycie, ma swoje korzenie w pierwszej połowie lat 80. Hiszpanie poczuli wówczas, że muszą odreagować wieloletnią dyktaturę konserwatywnego Franco i całonocne imprezowanie stało się normalnością. Atmosferę zadymionych lokali stolicy z tego okresu oddają dziś niektóre z filmów Pedro Almodovara, notabene Madrytczyka.
Zwycięstwo Partii Ludowej jest raczej głosem przeciwko dotychczasowej polityce rządu. Jak pokazuje historia, najpoważniejsza alternatywa dla socjalistów okupowała stanowiska rządowe tylko 8 lat od momentu przywrócenia demokracji w 1975r. W kadencji 1996-2000 gabinet Jose Marii Aznara spisał się bardzo dobrze, czego dowodem była reelekcja. Jeszcze tydzień przed wyborami w 2004r. PP prowadziło w sondażach. Jednak zamachy terrorystyczne w madryckich pociągach podmiejskich z 11 marca 2004r. odwróciły bieg wydarzeń. Do ataków przyznali się fanatycy islamscy, domagający się wyprowadzenia wojsk hiszpańskich z Iraku. Tego samego chciała opozycyjna PSOE i trzy dni później uzyskała wśród społeczeństwa poparcie większe niż konkurentka. Zamachy zmieniły więc układ sił aż na 7 lat, a Partia Ludowa straciła władzę właściwie jedynie przez konsekwencję w kwestii zaangażowania armii na Bliskim Wschodzie.
A co niedzielne wydarzenie na Półwyspie Iberyjskim może oznaczać dla Polski? Jeśli koncepcja polityki zagranicznej Mariano Rajoya będzie podobna do tej z lat 1996-2004, wydaje się to być nam na rękę. W owych latach, podczas gdy pomysłem opozycji była kooperacja z Niemcami i Francją, intencją Partii Ludowej było partnerstwo z Wielką Brytanią i Włochami, jako udana przeciwwaga dla silnego tandemu. Uzupełnia się to z polską wizją odbudowy Trójkąta Weimarskiego od początku lansowaną przez prezydenta Bronisława Komorowskiego i wspieraną przez rząd Platformy Obywatelskiej. Alternatywą może być też odnowa współpracy polsko-hiszpańskiej na arenie unijnej - prócz podobnego potencjału ludnościowego, pozycji i interesów w Europie, nasze kraje połączy również bliskość ideologiczna rządów. W kontekście wzmożonej ostatnio dyskusji na temat przyszłości UE, owo partnerstwo ma szansę mocno zyskać na znaczeniu. Jednak pierwszorzędną kwestią dla nowego rządu będzie uzdrowienie narodowej gospodarki. W końcu, jak osądził nagłówek poniedziałkowego wydania "El País", to kryzys zapewnił Partii Ludowej większość bezwzględną w Kortezach Generalnych.

Bartosz Wojnarowski
stosunki międzynarodowe, III rok
Madryt (program Erasmus)

Źródła:
http://www.elmundo.es/elecciones/elecciones-generales/resultados/
http://www.rtve.es/alacarta/videos/elecciones-20-n/cara-cara-rubalcaba-rajoy/1243540/
http://www.pism.pl/index/?id=d5cfead94f5350c12c322b5b664544c1

czwartek, 1 grudnia 2011

Sudan Północny i Południowy – relacje (nie)dobrosiąsiedzkie


Mamy niepodległy Sudan Południowy – dziecko styczniowego referendum, w którym 99% uprawnionych do głosowania opowiedziało się za secesją, czyli odłączeniem zdominowanego przez chrześcijan południa od muzułmańskiej północy. Referendum bacznie przyglądała się cała rzesza obserwatorów i ekspertów, w tym chińskich – bo trzeba przecież obserwować co się dzieje na inwestowanym obszarze. No i wreszcie jest! Historyczna data to 9 lipca 2011 – koniec wojen, początek nowego życia, wszystko gotowe: stolica w Dżubie, co prawda przejściowa, ale jednak konstytucja, flaga. „Nareszcie wolni!” – takie hasło pojawiło się na elektronicznym zegarze, który zakończył odliczanie do tak długo wyczekiwanej niepodległości
Niby wszystko na swoim miejscu, a jednak nie do końca. Już kilka tygodni po referendum, w kilku miejscach na północy kraju rozpoczęły się walki pomiędzy rebeliantami a Ludową Armią Wyzwolenia Sudanu – wojskiem podległym rządowi w Dżubie. Pojawiły się wówczas obawy o zapewnienie podstawowego bezpieczeństwa w mającym powstać państwie. Rebelianci wspierani faktycznie przez rząd w Chartumie twierdzili, że walczą o demokratyczną transformację. Od tej pory rebelie wybuchały w kolejnych stanach Sudanu Południowego, który bez wątpienia mógł oskarżać Sudan Północny o sabotaż. Tymczasem jest odwrotnie, to Chartum nieustannie oskarża Południe o wspieranie rebeliantów m.in. na spornym obszarze Abyei czy w Darfurze, co jest naprawdę mało prawdopodobne. Co więcej, w wystąpieniu w Ad – Damazin w prowincji Nil Błękitny, która również dołączyła do tych zbuntowanych przeciwko rządowi północnosudańskiemu, prezydent Omar al – Bashir jednoznacznie zagroził wojną jeżeli Sudan Północny „nie skończy swych nieustannych prowokacji”.
Sytuacja humanitarna w południowej części Sudanu Północnego jest tragiczna, na co zwróciła uwagę organizacja Human Rights Watch podczas XVIII sesji Rady Praw Człowieka ONZ. "(...) Podczas ostatniego wyjazdu do Południowego Kordofanu w sierpniu 2011, przedstawiciele HRW odkryli, że siły rządowe są odpowiedzialne za poważne naruszenia międzynarodowego prawa humanitarnego i praw człowieka. W czasie obecności badaczy w regionie, rządowe lotnictwo codziennie krążyło nad głowami i zrzucało bomby na obszary cywilne. HRW odkryła, że bezładne rządowe bombardowania zabiły bądź okaleczyły dziesiątki cywilów oraz uszkodziły szkoły, kliniki, farmy, a także inne obiekty cywilne.”

Restrykcje wobec zewnętrznej pomocy humanitarnej, aresztowania osób podejrzewanych o przynależność do opozycyjnej partii SPLM, poważne pogwałcenia podstawowych praw człowieka, to codzienność mieszkańców pod rządami prezydenta Omara el-Bashira, któremu rozpada się kraj. Czy groźby pseudo-prezydenta świadczą o jego rychłym końcu, są kolejną nieco desperacką próbą demonstracji siły? Niezależnie od przyczyny, miejmy nadzieję, że mieszkańcy Sudanu Północnego nie będą musieli długo czekać, żeby móc za przykładem swoich południowych sąsiadów wykrzyknąć: „Bye, bye Bashir!”

Klaudia Gostyńska
I rok studiów lic. WNPiD UAM
SEKCJA AFRYKAŃSKA

http://lubczasopismo.salon24.pl/sudan/post/345662,na-radzie-praw-czlowieka-o-sytuacji-w-sudanie
http://sudaninfo.wordpress.com/tag/sudan-polnocny/

źródło zdjęcia - fot. PAP/EPA/GIORGOS MOUTAFIS ze strony http://www.polskieradio.pl/9/863/Artykul/399375,Sudan-Poludniowy-najmlodsze-panstwo-swiata-

wtorek, 29 listopada 2011

Zabytki Japonii

Pisząc ten tekst, zainspirowało mnie parę rzeczy w architekturze i w samej Japonii dlatego też moje teksy poświęcone są kulturze japońskiej i tym chciałabym się podzielić. Większość z nas słyszy o Japonii tylko z relacji współpracy biznesowej i gospodarczej, a tak mało wie o bogatej kulturze i szacunku do tradycji.

Cechą charakterystyczną, jaką wyraża kultura japońska, jest przede wszystkim wyjątkowy szacunek dla natury. Japończycy, w przeciwieństwie do Europejczyków, nie czują się panami przyrody. Są jedynie częścią praw natury, która nad nimi góruje w wielu wypadkach. Twierdzenie to związane jest z religią shintoistyczną, a stąd w Japonii prosta droga do zamiłowania do przestrzeni, również w architekturze. Inną twórczą siłą, głęboko zakorzenioną w tradycji, jest też asymetria, która spotykana obok symetrii, jest odbiciem aspektów kultury chińskiej, bądź też zachodniej architektury.
Największe odbicie w kulturze japońskiej, które można odnaleźć w architekturze świątyń i w ich otoczeniu. Najważniejszym sanktuarium w Japonii jest shintoistyczna świątynia bogini słońca, powstała na przełomie trzeciego wieku. Świątynia w Ise została zbudowana ze specjalnego rodzaju drewna cyprysowego i pokryta korą, a to wszystko bez użycia jakichkolwiek gwoździ. Całość konstrukcji została zaś umieszczona na palach. Podstawową cechą rozpoznawczą jest naturalny kolor materiałów, które współgrają z otaczającą go przyrodą. Świetnie wyraża się tu kultura Japonii, gdyż widać zamiłowanie do przyrody.
Wraz z pojawieniem się w Japonii buddyzmu upowszechniły się nowe, chińskie wzory, które operowały osiowością i symetrią układu kompozycyjnego. Nowością było także usadowienie budynku na kamiennym cokole, albo też dach kryty ceramiką. Pierwsza taka świątynia buddyjska powstała w Japonii w roku 558 i już niestety nie istnieje. Obecnie najcenniejszym zabytkiem z tego okresu, jaki utożsamia kultura japońska, jest zespół świątynny Horyuji, wzniesiony w latach 587–607. Ten niezwykle cenny i interesujący kompleks świątynny jest uważany za najstarszy zabytek architektury drewnianej, nie tylko na obszarze Japonii, ale też na całym świecie.

Chciałabym abyśmy tak szanowali naszą kulturę, zabytki jak robią to Japończycy, ponieważ kultura to my, to nasze korzenie. Powinniśmy się nad tym wszyscy zastanowić, co należy zrobić, by uratować nasz dorobek narodowy i przekazać go następnym pokoleniom.

Beata Jaroszewska
II rok studiów dokt. WNPiD UAM
SEKCJA JAPOŃSKA

japoniaoczamifana.frix.pl
konnichiwa.pl

bibliografia:
Bator J., "Japoński wachlarz.Powroty", Warszawa 2011.
Petri J., "Estetyczne aspekty japońskiej przestrzeni", Kraków 2010.

środa, 14 września 2011

Coraz mniej pokoju na świecie – Global Peace Index

Opublikowany w maju 2011 roku Ranking Pokojowości Państw (Global Peace Index, GPI) jest już piątym z kolei zestawieniem opracowanym przez australijski Instytut Gospodarki i Pokoju. Celem corocznego raportu jest przeanalizowanie oraz sklasyfikowanie wszystkich państw od najbardziej do najmniej pokojowego.

Tegoroczny raport GPI dotyczy 153 niepodległych państw (w 2010 roku było to 149 państw)i został opracowany na podstawie najnowszych dostępnych danych uzyskanych m.in. z Banku Światowego, Ośrodka badawczego Economist Intelligence Unit (EIU), ONZ (wskaźnik HDI) oraz z UNESCO.

Jako podstawę opracowania przyjęto 23 jakościowe oraz ilościowe wskaźniki, które obejmują zarówno wewnętrzne, jak i zewnętrzne czynniki wpływające na poziom pokoju w danym kraju. Aby obraz był wiarygodny przyjęte wskaźniki dotyczą bardzo różnorodnych aspektów – od wydatków państwa na zbrojenia, poprzez stosunki z sąsiadami, aż po respektowanie praw człowieka. Wskaźniki te zostały wybrane przez międzynarodowy panel ekspercki, składający się z naukowców, biznesmenów, filantropów oraz członków organizacji pokojowych.

Głównym wnioskiem piątego z kolei raportu GPI jest fakt, że trzeci rok z rzędu obniża się poziom pokojowości państw. W 29 państwach wzrosło zagrożenie terroryzmem, a w 33 występuje duże prawdopodobieństwo wystąpienia krwawych demonstracji. Jako najniebezpieczniejszy kraj postrzegana jest Somalia (w 2010 roku ostatnie miejsce zajmował Irak).

Najbardziej pokojowym regionem jest Europa Zachodnia, a miano najbardziej pokojowego państwa przypadło w tym roku Islandii (w zeszłym roku pierwszą pozycję zajmowała Nowa Zelandia, która obecnie spadła na 2 miejsce). Największy spadek w rankingu zanotowały kraje arabskie, głównie w wyniku niepewnej sytuacji wewnętrznej, oraz zamieszek na ich terenie: Libia (rekordowy spadek w rankingu o 83 pozycje na miejsce 143 w 2011 roku), Bahrajn (spadek o 51 pozycji na miejsce 123 – drugi taki spadek po Libii), Egipt (spadek o 24 pozycje na miejsce 73).

Głównym powodem spadku światowego poziomu pokojowości są według autorów konflikty wewnętrzne pomiędzy władzami, a obywatelami, a nie konflikty międzynarodowe. Regionem o najniższym poziomie pokojowości jest Afryka Subsaharyjska – znajduje się tam 40 % państw, w których zagrożenie jest największe (Somalia – ostatnie miejsce w rankingu, oraz Sudan – trzecie od końca).

Z wyliczeń autorów raportu GPI wynika, że gdyby w ciągu 2010 roku świat był o 25 % bardziej pokojowy, to gospodarki wszystkich państw uzyskały by dodatkowo 2 tryliony $ zysku.

Polska w raporcie opublikowanym w maju 2011 roku znalazła się na 22 miejscu, co świadczy o wysokim poziomie pokojowości. W porównaniu do ubiegłorocznego raportu awansowaliśmy o 7 pozycji.

Interaktywna mapa GPI - http://www.visionofhumanity.org/gpi-data/#/2011/scor
GPI w wersji filmowej - http://vimeo.com/24155348

źródła:
http://www.economicsandpeace.org/
http://www.visionofhumanity.org/

Jakub Kowala
Stosunki Międzynarodowe I rok SUM